9 juli 2012

MOOI ISTANBUL

 

Afgelopen zaterdag 7 juli, of eigenlijk zondag om 02.00 uur in Istanbul aangekomen. Na een busreis van 12 uur over een vaak drukke en gevaarljke weg, met veel hellingen. De bus had er zelfs moeite mee. Ben blij dat ik dat traject niet gefietst heb. Onderweg ook nog een vrachtwagen 20 meter lager dan de weg zien liggen, was er afgedonderd en werd er nu weer uitgetakeld. Zag er niet best uit.

Istanbul is een prachtige stad. Ik kom er nu voor de 2de keer en altijd kom je tijd tekort. Gisteren een ticket kunnen kopen voor de terugvlucht a.s. woensdag al. Vlieg met Turkish Airlines en ik land om 17.15 uur op Schiphol. Hoopte stiekem dat ik hier nog langer zou moeten blijven. In Hodjapasha Culture Center 2 danceshows meegemaakt gisteravond. Een ervan was de Mevlev Sema Ceremony. 5 Mannen met lange witte gewaden, die alsmaar rondjes draaien, heel mooi. (foto)

En daarna zeer snelle en met veel energie uitgevoerde Turkse dansen door een moderne volksdansgroep.

 

Vandaag, om het fietsen niet helemaal te verleren ga ik met een ferry naar de Aziatishe kant van Istanbul, de Bosporus over. En dan langs de kust en over de grote brug terug, waar je ongetwijfeld een mooi uitzicht zult hebben over de stad. Istanbul is een stad van heel veel mooie gebouwen. De Aia Sofa, de blauwe Moskee en vele andere. Door de ligging aan het water, met veel bedrijvigheid en heuvelachtig zjn er veel mooie vergezichten.

 

De dagen hiervoor in Constanta waren ook heel goed. Constanta is een stad in opkomst, de 2de stad van Roemenie, waar nog veel ontwikkeld kan worden op toeristisch gebied. Wel al mooie boulevards en stranden aan de Zwarte zee, maar nog te weinig op buitenlands toerisme gericht.

Constanta is het eindpunt van de Limes route, de ik voor een groot deel gevolgd heb. Alleen door Roemenie heb ik de Donau gevolgd en niet de noordgrens van het Romeinse Rijk. Het huidige Roemenie was in de Romeinse tjd de provincie Dacia en de grens liep in het noorden, door bergachtig gebied van Roemenie. De route komt uiteindelijk uit in Constanta bj een Genuaanse vuurtoren aan de Zwarte Zee. (foto)

 

Met een aantal jonge mensen gesproken over de ontwikkelingen in Roemenie. Het gemiddelde loon is hier de tegenwaarde van 200 euro, een docent verdient 250 euro en een drecteur van een school 400 euro. Veel jongeren studeren op universiteit of hogeschool en gaan daar langer mee door, omdat ze moeilijk aan werk kunnen komen. Zelf denken ze dat er minstens een generatie over heen moet gaan wil er meer welvaart in Roemenie komen. Ze horen tot de Europese unie, maar hebben nog niet de Euro. Ze denken dat het beter voor de economie is als de Euro wordt ngevoerd.

 

Deze fietsreis is er een van verbinding geworden, had ik van te voren niet zo bedacht. Wel dat ik gemakkelijk mensen zou ontmoeten, maar niet met zoveel enthousiasme en dat dat uiteindelijk voor mij belangrijker is geweest dan het fietsen. Door alleen te reizen spreek je gemakkeljk mensen, ze komen ook gemakkelijker naar je toe. Door het fietsen heb je bovendien wat te vertellen en kom je in dorpen en op het platteland. En natuurlijk heeft het mij ook zelf verbaasd dat ik het goed kon volhouden, niet ziek ben geworden en de fiets geen enkele keer problemen heeft getoond. Zelfs geen lekke band. Werd wel helemaal aan het einde van de reis, 500 meter voor het centrum van Constanta, licht aangereden door een auto. Ik stond te wachten bj een stoplicht, wiel uit het lood, kon ik terugzetten. Automobilist reed na eerst uitgestapt te zijn door.

 

De contacten onderweg waren belangrijk en meestal interessant, maar ook de reacties van het thuisfront. Er hebben veel mensen gereageerd op mijn reisblog en via email en sms. Daarnaast weet ik, dat velen in stilte hebben meegelezen. Heb bij mezelf gemerkt dat ik dat nodig heb. Velen vroegen of ik niet vaak eenzaam was, daar heb je eigelijk geen tijd voor. En als je stil aan het fietsen bent is het ook heerlijk om even alleen te zijn en je gedachten te laten gaan. De reacties in welke vorm dan ook van vrienden en familie waren altjd zeer welkom, zonder die zou deze reis heel anders zijn geweest.

 

Wat betreft het fietsen dan toch even het volgende overzicht:

 

Vertrokken uit Amsterdam op zondag 27 mei 2012, aankomst op dnsdag 3 juli in Constanza.

 

Totaal 3400 km in 32 fietsdagen, per dag gemiddeld 106 km.

 

6 "vrije" dagen. Regensburg 1 dag, Boedapest 2 dagen, Belgrado 3 dagen.

 

Traject Amsterdam - Regensburg 1000 km in 10 dagen, gemiddeld 100 km per dag

 

Traject Regensburg - Boedapest 860 km in 7 dagen, 123 km gemiddeld per dag.

 

Traject Boedapest - Belgrado 550 km in 6 dagen, gemiddeld 92 km per dag.

 

Traject Belgrado - Constanza 990 km in 9 dagen, gemiddeld 110 km per dag.

 

Iedereen heel erg bedankt.

Tot een volgende keer.

 

Hartelijke groeten, Nic

4 juli 212

Een bijzondere ontmoeting in een MANASTIREA......

 

En dan CONSTANTA aan de MAREA NEAGRA.

 

Na 32 dagen fietsen en 3400 km ben ik er. Ga vanuit Constanta aan de Zwarte Zee verder met de bus of de boot naar Istanbul. Toch wel blij dat ik er ben, vond het heerlijk allemaal, al was het behoorlijk afzien soms.Vooral vanwege alle leuke en interessante ontmoetingen ga ik het waarschijnlijk erg missen.

Gisteren nog, was geen slaapplaats meer in het klooster in Dervent, wat ik op het oog had. Er zijn in deze uithoek weinig overnachtingsmogelijkheden. Het is een mannenklooster, dat juist bezoek had van behoorlijk wat mensen. Zij stuurden mij door naar de volgende mogelijkheid, zo n 10 km verderop. Ben wel nog even gewijd, een Roemeens Orthodoxe Priester, was een auto aan het zegenen. Ik vroeg, kun je mij even meenemen, alleen al vanwege de verkoeling van het water wat je over je heen krijgt. Dat laatste zei ik er natuurlijk niet bij. Meteen werd ik behoorlijk natgeplenst, een heerlijke verkoeling. Vroeg meteen naar een overnachtingsmogelijkheid. Ik mocht binnen komen, wachtte even in de Orthodoxe kerk die juist een dienst had. Uiteindelijk bleek er geen plaats.

 

In Lipnita was het MANASTIREA SF. IOAN BOTEZATORUL, het klooster van de Heilige Johannes de Doper. Het bleek een vrouwenklooster te zijn. 8 vrouwen woonden er vanaf 2005, toen is het gebouwd. De kerk moet helemaal nog beschilderd worden van binnen.

Ze hadden wat moeite met mijn vraag of ik er kon slapen. Ja, wat gaat er dan door je heen, na 110 km en geen zin om verder te fietsen, het was al 8 uur savonds. En wat kan de reden zijn, dacht ik. Alleen vrouwen, mannen mogen hier niet slapen? Uiteindelijk hadden ze alleen moeite met mijn slaapplaats, er was geen kamer meer over. Ik mocht dan toch in een werkkamer slapen, waar een grote naaimachine stond.

 

De volgende ochtend, na een heerlijk ontbijt een interessant gesprek gehad met NICOLAIDA, een 33 jarige zuster, die goed Engels sprak. We hadden het over dat je altijd gelukkig moet zijn, ook al zijn er minder prettige dingen in je leven. Je kunt van alles wat je meemaakt of overkomt genieten.

Als je maar echte aandacht geeft aan de mensen en gebeurtenissen in je leven. En nooit te snel oordelen over zaken die voor jou onbekend of vreemd zijn. We hadden het ook over de verschillen tussen de Rooms Katholieke Kerk en de Roemeens Orthodoxe Kerk. De verschillen bleken op details neer te komen, zij voelde zich hier echt thuis. Alle Orthodoxe Kerken, of ze nu staan in Servie of Rusland komen op hetzelfde neer, het zijn allemaal zusterkerken.

 

Nou met deze boodschap kon ik verder. Dat was precies de instelling waarmee ik deze fietsreis begonnen ben. Deze ontmoeting, aan het einde van deze reis heeft zo moeten plaatsvinden. De cirkel is rond....

 

Daar had ik niet op gerekend, deze laatste fietsdag. Een relatief korte fietstocht van 100 km, maar behoorlijk zwaar. Zeker 20 x gedaald en dus weer moeten klimmen, windstil en hoge temperatuur. Met al mijn krachten en denkend aan de wijze woorden van Nicolaida kwam ik elke keer weer boven, om dan tot mijn ontsteltenis te zien dat er meteen weer afgedaald moest worden En dalen is heerlijk, maar daarna.... Net of de route Amsterdam - Constanza zich niet zomaar gewonnen geeft.

 

 

De dagen daarvoor ging het fietsen redelijk rustig, op zo n 10 km afstand van de Donau, op een hoger gelegen vlakte gereden. Mooie landschappen, veel landbouw, vooral, tarwe, mais en zonnebloemen. Er werd ook volop geoogst.

Iedereen in Romania is enthousiast als je langs fietst. Veel mensen, vooral kinderen zwaaien en vragen waar je vandaan komt. Kinderen willen steeds handjeklap met je doen. Veel paard en wagens op de weg, meer naar het oosten zie je ook steeds meer ezels voor de wagens gespannen. Sprak nog mensen van een garage, die voor een deel langs de openbare weg plaatsvond. Dacht dat het een koffietent was, wilde al doorrijden, ze riepen me terug en kreeg koffie en water. Een van de vrienden, die op bezoek was, vertelde dat hij commercieel medewerker was van een fabriek van zonnepanelen in Boekarest. Een opkomende industrie in Roemenie, voor eigen gebruik en voor de export. En ja, ik ben er onderweg op gaan letten, veel reclame hiervoor en zonnepanelen voor straatverlichting.

 

In Bulgarije slechts 2 dagen en 1 overnachting geweest. In het plaatsje LOM op een feestje beland in een cafe. Sylvia, samen met haar man Petar eigenaar, vierde haar 39ste verjaardag. Hun dochtertje was er ook bij.

 

Onder de wedstrijd Italie tegen Duitsland aten we vis en dronken zelfgemaakte witte wijn. Dat moet ik eigenlijk niet doen, de volgende dag met heel veel moeite maar 77 km kunnen fietsen....De dag daarna met gemak de 133 gehaald. Kwam ook doordat ik savonds om 12 uur er achter kwam dat het al 01.00 uur was, de klok is in Bulgarije en Roemenie een uur vooruit. Petar had theologie gestudeerd, wilde alles weten hoe het met de religie gesteld was in Nederland. Nou had Petar al wat gedronken, hij was er ook nog eens stoned bij. Het gesprek verliep niet eens zo gek..... Op de foto kijkt Petar enigszins vreemd uit zijn ogen, jullie weten nu waarom.

 

De laatste fotos van de vorige ronde zijn al van Bulgarije. De man, Ivanov Giorgi, waarmee ik samen eet fietste al een tijdje met mij mee. Sprak uitsluitend Roemeens en was er duidelijk op uit om eten te krijgen. Na het eten namen we afscheid en ging ik smiddags om 5 uur verder voor de 60 km nog naar LOM.

 

Op een van de fotos zie je een zeer grote veerpont voor o.a. vrachtwagens, voor de oversteek over de Donau van het Bulgaarse Orjahovo naar Bechet in Roemenie. Wel duidelijk andere kwaliteit dan in Afrika, waar we met de camper de oversteek waagden over de Gambia rivier, tijdens onze expeditie naar Guinee Bissau.

 

Vanuit Istanbul zal ik nog een keer terugkijken naar deze fietsreis, misschien ook daar interessante ontmoetingen en over Constanta zal er ook nog wel wat te vertellen zijn.

 

Alle mensen, die ik heb ontmoet in BULGARIA, BLAGOLARJA en DOVIJDANE.

 

En in ROMANIA, MULTUMESC en LA REVEDERE.

28 juni 2012

Ontmoeting met DRACULA........en de IJZEREN POORT.

Het zag er al onheilspellend uit, de weg er naar toe. De route van Beograd naar Stara Palanka eindigde op een 5 km lange dijk langs het Donaukanaal. Het begon steeds harder te waaien, donkere wolken kwamen er aan. De zon in de bovenste wolken vocht met het weerlicht van de bliksem. Het pad op de dijk was alleen gras met grind, ik kwam vanzelf vooruit, zo hard waaide het. En daar stonden ze ineens: 3 mensen (?) in het rood en zwart. Ze deden zich voor als personeel van het enige hotel in de wijde omtrek. Russen, zonder enige kennis van een andere taal. Kon nog net duidelijk maken dat ik er wilde overnachten.

Het ging steeds harder waaien, grote torren (?) vlogen om me heen. Ineens had een mij te pakken, hij beet in mijn arm, het bloed spoot eruit. Geen Rus te bekennen.....

Om 10 uur ging het licht uit en was het duidelijk dat we moesten gaan slapen. Liet voor de zekerheid het raam maar open, kon ik weg, als er zo'n rood zwarte engerd binnen zou komen....

Het was vlak bij de grens met Roemenie. Ik had de keuze, meteen door Roemenie of nog een dag of 2 door Servie en dan door Bulgarije. Koos toch maar voor de laatste route.


De volgende dag meteen op de pont over de Donau leuke ontmoeting met een groep docenten, zij waren een dagje met elkaar uit, het schooljaar was net afgesloten. Het waren docenten van een technische beroepsopleiding (voor 14 - 18 jarigen) uit Novi Sad. Met drie docenten sta ik op de foto, Neda, Sanja en Nada. Emails uitgewisseld, zo lezen veel mensen onderweg ook mee.

Had al in Beograd een ander geluid van Serven gehoord: Marija van de hostelboot in Beograd, had al gezegd dat "Wie wil werken, kan werk krijgen in Servie." Hetzelfde hoorde ik in Vinci van Nebojsa Kozomara, een 57 jarige docent Engels en eigenaar van een prive school in Beograd. "De mensen moeten tevreden zijn met de 3 of 400 euro die ze kunnen verdienen. Velen denken nog in de tijd van het communisme van Tito. Nu moeten de handen uit de mouwen". Hij stopte met zijn scooter bij mij, ik nam even pauze en zat te genieten van het uitzicht over de Donau. We hadden een leuk gesprek over het onderwijs in Servie.

Verder onderweg kwam ik langs het fort Golubac. Even daarvoor is de Donau nog 5 km breed, dan moet ineens al het water door een 140 m brede vernauwing. Het Nationale Djerdap Park met de IJzeren poort begint. Prachtig allemaal, mooie vergezichten, kost wel wat klimwerk, maar dan heb je ook wat. 4 Km lang klimmen met een hoogteverschil van 180 meter. Het is de moeite waard. Zie de foto's.

Vlak voor Golubac, Lepenski Vir bezocht. De opgravingen van mensen en huizen uit de Neolitische tijd aan de oever van de Donau. 8000 jaar voor onze jaartelling en nog goed in takt. Er zijn geraamtes opgegraven die er nog goed uit zien. De vindplaats is wel enig geweld aangedaan. Vanwege de hogere waterstand van de Donau is de vindplaats enige honderden meters westelijker en 50 meter hoger verplaatst. Dit was vanwege de aanleg van de Djerdap I, een dam in de Donau voor de opwekking van elektriciteit verderop. Het water is hierdoor rond 1970 32 meter hoger gekomen.

In het dorpje Golubinje, langs de Donau een slaapplaats gezocht. Was een stuk verderop dan mijn kaart aangaf. Het was niet meer verantwoord om door te rijden, het was al bijna half tien, hier is het eerder donker dan bij ons. Vriendelijke mensen boden mij een bed en ontbijt aan bij hen thuis. Ze hadden toch een kamer over. Het was de familie Petrovic, Zoran en Biljana, met hun 2 kinderen Zara en Nikola. Zoran had 15 jaar in Wenen gewerkt als kelner en sprak goed Duits. Hij is bezig in een grotere plaats vlakbij, Donji Milanovac een cafe restaurant te beginnen. Op dit moment wordt het verbouwd en ingericht, in juli is de opening.
Dank jullie wel, Zoran en Biljana!

Was van plan door te rijden tot Negotin, een stad vlak voor de grens met Bulgarije. Ging 10 km daarvoor even eten in caffe bar Laguna in Kusjap met mooi uitzicht op de Donau. Sasa Trujic, zoon van de eigenaar bood mij een appartement met ontbijt aan. Aangezien ik toch al boven de 100 km zat en best moe was van het fietsen, heb ik dat aanbod met beide handen aangegrepen. Sasa is technisch ingenieur en werkt bij Djerdap II, hier vlakbij. Ook een dam met elektriciteitscentrale.

Nog even een anecdote: op de boottocht op de Donau in Beograd afgelopen zondag, daar waar het heldere water van de Sava en het bruine water van de Donau bij elkaar komen, gingen alle mensen (200) ineens staan. Ze hielden elkaars handen vast. Een teken van verbondenheid. Een aardige dame zei mij dat ik dat ook in gedachten kon doen met mijn dierbaren, dat moeten jullie hebben gemerkt, het was rond 7 uur s'avonds....

Het is vandaag Vidovdan, nationale feestdag. Een strijd tussen de Turken en Serviers in 1389 wordt herdacht.

Voor alle Serviers, die ik heb ontmoet: HVALA en DOVIDENJA.

Heerlijk ontbeten hier, nu verder naar Bulgarije.

23 juni 2012

EEN ZWOELE ZOMERAVOND IN HAPPY BEOGRAD.

Belgrado, of zoals de Serven zeggen Beograd is werkelijk een heel mooie stad. Ben nu sinds donderdagavond hier, na 23 dagen fietsen en 2410 km.
Met 80 - 90 km per dag is deze hitte net uit te houden. Donderdag was de langste dag maar ook de warmste, zo leek het wel. Mijn GPS is inmiddels (vanwege de hitte?)uitgevallen, maar het voelt aan als 37 gr., zeker als er weinig wind is. En dat was het afgelopen donderdag, toen ik van Novi Sad naar Beograd fietste.
Ben nu in een hostelwoonboot in de Donau en het voelt heerlijk en vertrouwd aan. Aardige mensen en per nacht maar 11 euro, itt Novi Sad, daar betaalde ik nog 42 euro voor een nacht met ontbijt.
Dit bedrijf verzorgt tevens boottochten op de Donau, veel schoolklassen komen langs voor zo`n uitje op het water. Spreek daardoor menig docent ook even. Veel huisdieren, kippen, ganzen lopen er rond, het is een beetje rommelig, maar daarom zo gezellig. Ben al gevraagd om morgen gratis mee te varen op een van hun boottochten op de Donau. Als je ergens langer blijft dan wordt het heel gemakkelijk meer eigen en wil je eigenlijk niet meer weg. Zelf heb ik jaren met mijn woonboot, een klipperaak in de Amstel ook boottochten verzorgd voor schoolklassen e.d. Dus het is een beetje thuiskomen.
Mede om deze reden blijf ik hier 3 dagen, tot maandag. De andere reden is dat er zoveel te zien is hier, de stad en de mensen komen heel open-minded over. Gisteren naar een piano concert geweest van Sonja Loncar en Andrija Pavlovic. Zij speelden muziek van John Cage. Het was ter ere van zijn 100ste geboortedag (21 juni 1912), hij is gestorven in 1992. Hij heeft experimentele muziek gecomponeerd voor, zoals de Serven zeggen: preparirana klavira. Piano`s die op een speciale manier geprepareerd zijn met schroeven, stukjes hout en munten om kortere en hogere tonen voort te brengen. Heel apart. Sonja en Andrija zijn het LPDUO (www.pianoduolp.com) en hebben ook wel eens in Nederland opgetreden.

Het was aan hen bekend gemaakt, dat er een fietser speciaal voor hen uit Amsterdam was gekomen en in de zaal zou zitten. Na afloop met hen en hun vrienden en familie de avond doorgebracht in een leuk cafe.
Met Igor, verzorgde de video animaties van oude interviews van John Cage, Kristina en Maria en anderen gesproken over deze muziek en Servie. De meesten van hen zijn tussen de 30 en 40 jaar oud, hebben wel of geen werk, verdienen op zijn hoogst (de tegenwaarde van) 400 euro per maand. Werken niet of soms als freelancer. Zij proberen van hun leven te genieten en kunnen eigenlijk niet veel verder denken dan de dag van morgen. Kristina , schilder van beroep, was net begonnen als docent op een middelbare designopleiding. Ook gesproken over de oorlog en zoals zo vaak het geval is hebben zoals zij zeggen de gewone mensen daar helemaal geen boodschap aan gehad. Milosovic en Mladic waren in hun ogen de leiders van land en leger, die dit veroorzaakt hebben. Zijn ook blij dat Milosovic er niet meer is en dat Mladic nu voor het Internationale Gerechtshof terechtstaat. Er zijn natuurlijk ook burgers die betrokken waren bij deze oorlog, zoals de groep rond Arkan. Mede daardoor is door de Navo hotel Yugoslavia voor een gedeelte gebombardeerd, de bommen waren bedoeld voor de garage van Arkan, die er naast gelegen was. En deze jonge mensen die ik sprak, zeiden ook eerlijk, dat oorlog het slechtste in mensen naar boven haalt en daardoor waren er wel meer burgers bij betrokken, maar het was volgens hen meer een kwestie van landsregering en legerleiding.

Er is wel gebombardeerd in Beograd, maar in verhouding met andere steden niet veel. Zoals in Vukovar, Kroatie, waar ik een dag daarvoor ben geweest. Een nieuw mooi hotel, net een paar jaar geleden opgebouwd op de puinhopen van het oude en daarnaast nog steeds een stenen massa van een ander gebombardeerd gebouw.

Enkele dagen daarvoor door het zuiden van Hongarije gefietst, veel uitgestrekte tarwevelden. Deden me denken aan de boerenomgeving waar ik vandaan kom, de Noordoostpolder met zijn rechte en lange akkers. Het koren stond er goed bij. 2 Dagen later, in Kroatie werd de tarwe al geoogst met grote combines.

Hier in Beograd is het volop zomer, veel wandelende, rollerskatende en fietsende mensen op de lange boulevards langs de Donau. Opvallend veel blonde (jonge) meisjes. Even dacht ik het lijkt wel Finland. Ik had ergens gelezen dat de Hongaarse taal verwantschap heeft met het Fins, omdat een groep Finnen eeuwen geleden naar Hongarije getrokken waren. En Servie is het buurland, zou zomaar kunnen. Gevraagd aan de servische eigenaar Nemanja van een chinees restaurant hoe dat zat. Blond is meestal niet echt, hebben ze geverfd, is nu de mode. Als je de meisjes zelf er naar vraagt geven ze dat ook eerlijk toe. Net Sandra, een nederlands jonge vrouw met blond haar ontmoet. Zij is hier een half jaar werkzaam. Haar blonde haar is wel echt. Wat ook opvalt is dat er heel veel gerookt wordt op straat. "Ja, het is lekker goedkoop hier, kost maar omgerekend 1,30 euro per pakje, maar bij jullie is iedereen aan de marihuana...."

Gisteren het mooi Kalemagdan Fort bezocht, hoog boven de Donau uitreizend, daar even een volksdansgroep in servische kledersdracht meegemaakt. Er werden voor de Turkse televisie opnames gemaakt.
Vandaag de enorme Sint Sava-kerk bezocht, het is een Servisch Orthodoxe kerk, aan de buitenkant lijkt hij af, maar van binnen moet er nog heel veel gebeuren. Zijn ze al vanf 1935 mee bezig, door oorlogen vertraagd en nu afhankelijk van giften.

Vanavond ga ik naar een Musical, uitgevoerd in het Servisch, maar een bekende: GRK ZORBA. Daarom waarschijnlijk wel te volgen. Ben benieuwd hoe de Serven dat zullen brengen. In Budapest hing er nog een lichtbak met Engelse vertaling boven het toneel, hier niet. En daarna zie ik waarschijnlijk de mensen van gisteravond weer.

Na Beograd komen de echt mooi stukken van de Donau, de IJzeren Poort en allerlei oude ru"ines van de Romeinse en Middeleeuwse tijd. Zal dan door Bulgarije en Roemenie fietsen en uiteindelijk uitkomen bij het Roemeense Constanza aan de Zwarte Zee.

Morgen komen de foto's: van o.a. Dana met rode jack, die mij de kerk met lijken in Zuid-Duitsland heeft laten zien, Budapest, de tarwevelden in Hongarije en Kroatie en Beograd. Feestje van gisteravond en de hostelwoonboot aan de Donau.

19 juni 2012

AARDIGE LUI DIE SERVEN.

 

Gisteren aangekomen in Sombor in het noorden van Servie. Rij nu kortere afstanden, het is erg heet. Om 11.00 uur is het al 35 gr. Maar met veel drinken, goed eten, gedroogde abrikozen en druivensuiker kom ik de dag wel door. Vooral veel pauze nemen in de schaduw helpt echt.

Onderweg kwam er al een man naast mij fietsen en begon in gebroken Duits te praten over dat hij gewerkt had in Duitsland. Uiteindelijk nodigde hij mij uit om in zijn huis bier te gaan drinken. Nou drink ik weining alcohol, op deze reis nog helemaal niet, dus die pivo kwam meteen hard aan.

Hij heette Jovo (Johan) Radakovic (63), zijn vrouw Caca (55) en hun zonen Milos (27) en Nikola (31). Hij was docent en handbaltrainer van het nationale team geweest, zijn vrouw een economische opleiding gehad en nu al met pensioen (door het socialisme).
Hun zonen waren docent en professor in de economie geworden. De familie vertelde me dat het leven nu na de oorlog wel weer een zekere rust had gekregen maar dat de de economische ontwikkelingen slecht zijn. 25% is werkloos. Veel jongeren denken om naar het buitenland te gaan. Milos vertelde dat hij van de zomer naar familie of vrienden in Canada op bezoek gaat om te onderzoeken of emigratie voor hem iets is. En dat terwijl hij toch een baan heeft als economiedocent op een middelbare beroepsopleiding.
Naast Gabon (Afrika) is Servie het tweede land in de wereld waarvan zoveel jongeren de wens hebben om te vertrekken.

Het was erg gezellig, later op de avond werd ik door Milos naar een studentenhuis gebracht waar ik een kamer kon krijgen. Met airco en pc!

Vandaag ga ik naar Vukovar in Kroatie, morgen dan verder naar Novi Sad, weer in Servie en donderdagavond kom ik dan aan in Belgrado. Vrijdag een vrije dag, zal ik me weer melden met een vervolg op deze verhalen.

Er ontspint zich zowaar een begin van een heuse diskussie over de (politieke) ontwikkelingen in de landen waar ik over schrijf. Karel heeft zich gemeld, woont kennelijk in Hongarije. Misschien kun jij je kenbaar maken, Karel. Wie ben je, wat doe je? Ik stel het op prijs dat zoveel mogelijk mensen reageren op mijn verhalen. Moet me wel van het hart dat ik de Hongaren niet meteen als klagers heb ervaren, ik hoor hun verhalen aan en geef dat hier weer. En of ze nou vinden dat ze door een multinational buiten spel zijn gezet of door Europa, voor hen blijft het effect hetzelfde. Hoor graag hoe dat precies zit. Krijg langzamerhand wel de indruk, dat had ik wat betreft bij de Grieken ook al, dat het uiteindelijk een klassekwestie is. Wie hebben het voor het zeggen en welke rol speelt Europa daarin.
Mis tijdens deze toertocht de (politiek, ge-engageerde) reacties van mijn FC Trappistvrienden. Waar blijven jullie? Laat dit reisblog ook maar het forum zijn voor prettige diskussies.
Ik zie jullie reacties en van alle anderen graag tegemoet.

Zo nu nog even ontbijten en dan weer op de fiets.
Vrijdag komen de foto's.

16 juni 2012

Nog even over HONGARIJE

 

Ben nog een dag langer in Budapest gebleven. Het bevalt me hier wel. Morgen dan toch maar richting Belgrado. Het wordt 30 gr. , nu is het hier al 27 gr. Morgen maar vroeg vertrekken....

 

Gisteravond een prachtige Musical gezien in het Operettehuis in Budapest. Het verhaal speelde zich af in de eind 60-er jaren op een tomaten boerderij in Hongarije. Veel jongeren moesten in die tijd, deden dat in ieder geval, zomers werken op een collectieve boerderij. Net klaar met de middelbare school, rond de 18 jaar en op weg naar hogeschool of universiteit. Veel zang en dans, prachtig, vlot en vrolijk. Jongeren die verliefd worden, ontluikende liefdes en teleurstellingen, maar ook daar tusendoor het politieke verhaal: veel controle en doorgeven van "verboden" liefdes en kritiek op het communistische regiem aan ouders en/of het politieapparaat. Jongeren die fantaseren over het land ontvluchten via Yugoslavia om naar Amerika te gaan , het land " van hun dromen". Mooi uitgevoerd en veel enthousiasme bij het publiek.

 

Ik raakte met mensen aan de praat over de ontwikkelingen van toen, dat er geen vrijheid was, maar wel een goed leven. De "echte" vrijheid kwam zoals iedereen weet pas in 1989, met het vallen van de muur.

 

Vanmorgen met Alex, de chefkok en Gabriella de receptioniste van mijn hotel over doorgepraat: Het leven is nu slecht in Hongarije, 20% van de mensen is werkeloos, veel jongeren vertrekken naar Oostenrijk, Duitsland en Engeland. Roemenen komen veel naar hen toe. De gewone mensen verdienen te weinig om van te leven, gemiddeld 400 euro per maand, Gabriella verdient 320 euro per maand. Veel ontevredenheid, in tegenstelling tot de 80-jaren, toen was iedereen teveden, had werk en verdiende in verhouding meer dan nu.

 

In het centrum nog even met een ober hierover gesproken: hij heeft een economische opleiding gedaan aan een hogeschool, kan daar evt 400 of 500 euro mee verdienen. Hij werkt nu liever als ober, omdat hij daarmee bijna het dubbele mee verdient. Het lijkt er ook op dat het hele centrum van Budapest alleen maar drijft op de toeristen, en dan ook vooral de big spenders, als je kijkt naar de hotelprjzen.

 

Men geeft de schuld vooral aan politieke spilfiguren en aan in het buitenland gevestigde multinationals. Alex gaf het voorbeeld van een Frans groot bedrijf, dat alle suikerfabrieken opkocht en ze daarna sloot. Met als gevolg dat de boeren hun suikerbieten niet meer kwijt konden, werkgelegenheid verloren ging en minder deviezeninkomsten.

 

Dit wilde ik jullie nog even meegeven. Vanavond ga ik heerlijk naar een Flamengo-dans uitvoering in een theater op het Margit Sziget in de Donau.

 

Nog even een toevoeging op verzoek van mijn kapper Richy en zijn broer Vejay. Dankzij mijn vlotte en korte kapsel, door Richy verzorgd, ga ik nu als een speer door Europa. Dus gaat allen naar de beste kappers van Nederland, hun kapperswinkel heet Shine en is gevestigd op de Raadhuisstraat 70 in Heemstede.

Zo goed Richy?

14 juni 2012

TRAPPISTA-SAJT EN SLECHTE WEGEN IN HONGARIJE

 

Gisteravond aangekomen in Budapest, na 17 fietsdagen en 1860 km. Het valt me langzamerhand wel op dat de autokilometers en fietsroutekilometers nogal verschillen. Door soms verkeerd rijden, slecht aangegeven is het soms wel 2x zo lang. Maar....zei ik niet in het begin: het gaat er mij om om onderweg te zijn en niet om aan te komen. Maar ja, na een lange dag wil ik er ook wel eens zijn en niks meer doen. Zo na 2 en een halve week begin ik het ook wel te voelen, of komt het door de "vrije" dag, hier in Budapest. Ja, als je even niet meer hoeft, geef je er misschien aan toe..... Maar niet verder zeuren, tot nu toe gaat het fantastisch. Zelfs om 9 uur s'avonds vind ik nog een aardig hotel. Gisteren s'morgens geprobeerd bij een touristburo in Tata een goedkope kamer te reserveren voor Budapest, is niet gelukt. Ik kom in Budapest aan, spreek 2 jonge mensen aan, Aniko en Levente en ze brengen me binnen 10 minuten naar een 1 sterren hotel. Goed en goedkoop, Budapest is eigenlijk ook heel duur, zeker in het centrum. Nu zit ik vlakbij het centrum voor 22 euro per nacht. Voor velen van jullie zou het er niet uitzien. Ik heb een 5 persoonskamer en wc en douche gemeenschappelijk op de gang. Beetje smoezelig allemaal, maar het slaapt uitstekend. Vanavond ga ik naar een operette van de 60-er jaren hier in Hongarije. Ben benieuwd, was toch een ander verhaal dan bij ons.

Dan nog even terug in mijn reis: dat klooster waar ik het over had met die frater, dat was in Niederalteich, een dorp tussen Deggendorf en Passau in Beieren. Ik ben er naar toe gereden door Dana, een vlotte dame op een ATB. Ze fietste een tijdje met me mee en vond het leuk om deze kerk en dit klooster aan mij te laten zien. Haar kinderen hadden er hun eerste communie gedaan. Anders had ik dit ongetwijfeld gemist. Zie verder de foto's van de frater en de kerk.

Dit was allemaal op donderdag 7 juni, iedereen een vrije dag want het Frohleichnam feest werd gevierd. Een katholiek gebruik, alleen in Beieren, heb ik me laten vertellen. Ze wisten alleen niet meer precies wat het betekende.

Een dag later heb ik dat mooie Bach concert in de Dom in Passau meegemaakt. Ik kwam aan om even deze Dom te bekijken en koffie te drinken. En meteen begon deze uitvoering. Prachtig, de kerk zat stampvol. Het orgel zou het grootste van de wereld zijn.

Op mijn tocht van Linz naar Melk heb ik concentratiekamp MAUTHAUSEN bezocht. Moest er wel 2 km voor klimmen, met een stuk van 14%. Was zeer indrukwekkend, dit was voor mij de eerste keer dat ik een concentratiekamp zag.

Verder kom ik veel Nederlanders tegen die een reisje geboekt hebben met gehuurde fietsen van Passau naar Wenen of Budapest. Ook een Zuidafrikaanse familie, die eerst in Friesland op bezoek waren geweest en met hun familienaam Potgieter van Nederlandse komaf waren.

En o, ja laat ik die Trappista kaas niet vergeten te vermelden: Een klein winkeltje met een groot bord met deze aankondiging (sajt = kaas).
Voor alle anderen: mijn fietsclub heet fctrappist (www.fctrappist.nl), kan nog veel met name jonge leden gebruiken.

Zo goed als de fietswegen zijn georganiseerd in Duisland en Oostenrijk en ook in Slowakije
(ben ik 25 km doorheen gefietst), zo slecht is het gesteld in Hongarije. Slechte aanduidingen, veel op auto- en modderwegen. Ben zelfs een keer verdwaald, moest via een modderig landweggetje weer terug op de route. Fiets onder de modder, maar doet het nog steeds heel goed. Nog helemaal geen pech gehad. Dus als jullie ook zo'n fietsreis willen maken: koop een fiets bij Jan Willem Marchall, bij de Schellingwouderbrug in Amsterdam.(www.cycleyou.nl)

Bedankt voor alle leuke reacties op mijn reisblog of via facebook en email. Het leukste vind ik als jullie reageren op en in mijn reisblog. Facebook is zo vluchtig en zie je niet meer terug. Via mijn reisblog: nicvanderriet.waarbenjij.nu is het ook lvl (leuk voor later).
Bettina, uit de jeugdherberg in Creglingen in Duitsland en Anett uit Halaszi in Hongarije bedankt voor jullie leuke reacties! En Frans, van FCtrappist, jij ook heel erg bedankt.

Nu is het heel warm in Budapest, blij dat ik even niet fiets. Misschien blijf ik nog een dag hier. Waarschijnlijk laat ik mijn fiets-eindbestemming in Constanza zijn. Over de bergen, met veel hogere temperaturen door Bulgarije zie ik niet zo zitten. Ga dan wel met de boot naar Istanbul.... Maar dat beslis ik pas definitief in Constanza.

11 juni 2012

Even een kort verslagje uit Wenen. Gisteren na een natte dag aangekomen hier. Het fietsen langs de Donau gaat fantastisch, 125 km per dag en dan zie ik ook nog van alles. Tot nu 1500 km gefietst in 14 fietsdagen.
2 mooie orgelconcerten van Bach meegemaakt, een in de Dom in Regensburg en een in Passau.
Onderweg in de buurt van Deggendorf een oude kloosterkerk bezocht waar 500 jaar oude relikwieen lagen van, volgens de mensen daar, heiligen. Echte doodshoofden en beenderen met veel juwelen omhangen. Had ik nog nooit gezien. Kwam ook nog in gesprek met een frater, voor de heidenen onder ons: dat is in de Rooms Katholieke kerk een soort pater van een lagere stand. Hij zag er uit als een druide, kon zo uit Asterix en Obelix gekomen zijn. Bij mijn volgende verslag zal ik er een foto bij doen. Nu zometeen ga ik via Bratislava in Slowakije richting Györ in Hongarije. Woensdagavond ben ik dan in Budapest. Donderdag even niet fietsen, dan zal ik een uitgebreider verslag schrijven.
Ben nu alleen in pensions of kleine hotels. Dus mijn tent, Marij, achter op mijn fiets, gebruik ik niet. Veel te nat allemaal.
Ik rij s'avonds meestal door tot een uur of 8 of 9. Dan is het heel rustig op de weg, de hazen en herten springen voor mijn wielen weg. De wind is dan gaan liggen en soms komt het zonnetje dan even onder de wolken vandaan..... 

6 juni 2012

An der schönen blauen Donau........

 

Blauw is hij niet, maar wel mooi. Het was een gedenkwaardíg moment, gistermiddag om 1 uur toen ik bij Kelheim de Donau bereikte. Ik kwam van het ook mooie Main-Donau kanaal af, voorbij de grote sluizen doemde ineens de Donau op. Prachtig, wat een mooie natuur en vanaf nu gaat het alleen maar stroomafwaarts naar de Zwarte zee.....

 

En wat stroomt hij hard, lijkt wel 10 km per uur, net of alle ellende van Europa weggespoeld moet worden naar de Zwarte Zee.

 

Ben inmiddels in Regensburg aangekomen, had zo door kunnen rijden als ik niet met mezelf had afgesproken om een dagje rust te nemen hier. Toch 1000 km gereden in de afgelopen 10 dagen, mooi gemiddelde niet. Kom er ook steeds meer in, soms ben ik de afgelopen dagen verder gereden dan ik van plan was, omdat ik nog fit was. Maar dan bleek toen ik wilde stoppen dat er geen hotels waren. Geef nu met die kou toch de voorkeur aan hotels of jeugdherbergen. Zimmer Frei zit veel vol, het is hier 2 weken Pinkstervakantie. Kom dan ook veel families met kinderen tegen die een paar dagen aan het fietsen zijn. Soms rijden ze me zomaar voorbij, om ze later bij de volgende stop weer te zien. Zo hebben we veel lol. Ook lange afstand rijders, gisteren nog een dame van 67 uit Canada, fietst van de oorsprong van de Donau (in ZO Duitsland)naar Budapest. Gisterochtend uit Beilingries vertrokken met maar 9 gr.C op mijn GPS. Het verschil met het begin is dan ook wel heel groot. De regen lijkt nu opgehouden, het ziet er mooi uit.

Paar dagen geleden uit Frankfurt vertrokken, pas smiddags om half 3. Jorge ontmoet, een jonge advokaat uit Buenos Aires, Argentinie. Op zijn computer mocht ik mijn vorige reisblogverhaal schrijven. Dan was er in die jeugdherberg ook nog een dame van 77, die spontaan voor mij "Tulpen aus Amsterdam" begon te zingen bij het ontbijt. Weet niet of ik daar zo blij mee was....

 

Onderweg naar Miltenberg door het "Liebliches Taubertal" gereden. Mooie rustgevende natuur, veel afwisseling. Voor dat Miltenberg bestond was er een Romeinse legerplaats, een Castellum gevestigd. Overblijfselen vind je er nog terug. In het jaar 250 is het verwoest. Eeuwen later in 1237 werd er voor het eerst melding gemaakt van het Frankische stadje Miltenberg. Vanaf die tijd was het een belangrijke handelsplaats in de route van Frankfurt naar Neurenberg. De Michaelismarkt van Miltenberg was vanaf die tijd een van de belangrijkste handelsbeurzen van Duitsland, nu vind er jaarlijks het zomerfeest plaats.

Veel grote passagiersrondvaartboten leggen hier aan, met alleen maar 60 +ers aan boord. Dan maar liever met de fiets.

 

Tussen Weissenburg en Kinding een stuk over de echte Limes gereden en een replica van een Romeinse wachttoren gezien. De Limes noemen ze hier de Taufelsmauer, omdat ze in de Middeleeuwen niet wisten was het was. Zo'n wachttoren staat er ook bij Fort Vechten bij Utrecht, toch mooi dat dat op deze manier in stand gehouden wordt.

 

De afgelopen dagen ben ik het waterscheidingsgebied tussen de Rijn/Main en de Donau overgefietst. Veel lastige klimmen, tot 600 m hoogte, soms 18 %. Bij 9 of 10% en langer dan 300 m moet ik van mijn fiets af.

 

Een paar dagen geleden ook het prachtige Altmuhltal doorgefietst, soms fikse regenbuien. Geschuild bij boerderijen. Bij Essing aan het Main-Donaukanaal de langste houten hangbrug gezien. Als het me lukt zal ik ook wat fotos meesturen.

 

Morgen verder richting Passau, alleen maar langs de Donau, stroomafwaarts, we zullen zien....

1 juni 2012

Soms is het afzien.......

 

Wie kent niet het verhaal van die Loreley, de mooie dame boven op de berg langs de Rijn tussen Koblenz en Bingen. De Rijn is daar op zijn smalst met gevaarlijke kliffen, menig schipper keek naar haar en voer op de rotsen.

 

Ich weiss nicht was soll es bedeuten, dass ich so traurig bin;

Ein Marchen aus alten zeiten, Das komt mir nicht aus dem Sinn.

 

En dan gaat het verder met het vergaan van menig schip:

 

Und das hat mit ihrem Singen die Loreley getan.

 

Prachtig, in ieder geval het verhaal. Het beeldje in werkelijkheid is niet zo groot en staat gewoon langs de kant van de Rijn. Ik kwam er op mijn 4de dag langs. Zeker in Duitsland is het heel goed fietsen, Duitsland maakt een behoorlijke inhaalslag en legt mooie fietspaden aan. Vaak dooor mooie natuurgebieden en soms langs stedelijke en industriegebieden, waar zomaar ineens het fietspad ophoudt. Sinds zondag 27 mei ben ik aan het fietsen en volg in principe de Limes route. De Limes is de noordgrens van het Romeinse Rijk, zoals die bestond in de eerste eeuwen van onze jaartelling. Deze grens loopt van de Noordzee, bij Katwijk, tot aan de Zwarte Zee, bij Constanza in Roemenie. De Rijn, de Main en de Donau zijn de natuurlijke grenzen geworden. Het laatste stuk in Roemenie volgt de Limes Noord Roemenie door de bergen, ik heb maar besloten met al mijn bagage om daar de Donau te blijven volgen. Wel tot Constanza, want dat wil ik wel even meemaken. In Nederland langs de rivieren was het heel mooi, maar wel 32 gr. Met een goede lunch in Utrecht, bij Annemoon, van de Guinee Bissau expeditie, kon ik het wel hebben in het begin. Maar na Nijmegen begonnen de kilometers te tellen. Uiteindelijk kwam ik s´avonds laat aan in Broekhuizen bij Venlo, na 170 km, bij vriend Piet. De volgende dag de Limes route langs de Rijn bij Meerbusch opgepakt en daar op een camping overnacht. Daar medefietsers ontmoet, een stel op weg langs dezelfde route naar Wenen en Hanne die voor het 5de jaar elk jaar lange fietstochten maakt en haar huis in Zandvoor verhuurt. Ze was nu op weg van Zuid Frankrijk, via Duitsland naar huis.En dan is er nog Horst, kwam uit de nachtdienst en fietste 30 km met mij mee naar Keulen. Samen op een terras gezeten. Hoe verder je van huis komt, hoe meer verbazing er is bij andere fietsers en zeker bij niet fietsers dat je van Amsterdam komt. Dat je op weg bent naar Istanbul, daar begin ik zelf af en toe over te twijfelen.Gelukkig is nu het weer een stuk beter om te fietsen. De hitte is slopend, fietsen gaat goed. Is wel totaal .anders dan met een racefiets, ik voel me af en toe een soort buldozer die door de omgeving ploetert. Langs de Rijn is het prachtig, ik voel me soms in een modelspoorbaanlandschap. Kleine vakwerkhuizen,veel groen en een lange trein daar tussen door. langs de Rijn gebeurt van alles, veel wijnkultuur, veel bouwbedrijven met veel laad en los plaatsen voor de schepen. Soms ga ik even koffiedrinken en wanner ik weer verder ga, zie ik het schip dat ik even daarvoor gepasseerd heb. Na jarenlang op een varend schip gewoond te hebben, inspireren die schepen mij nog altijd.In jeugdherbergen is het goed toeven, geen gedonder met een tent en het eten staat klaar. Soms zijn ze echter boven op een berg neergezet, zoals in Rudesheim. 1500m klimmen en net zo steil als het begin van de Keuterberg in Zuid Limburg. Moest wel van mijn fiets af, anders had ik nog halverwege gestaan. Vooral s´morgens is het goed weggaan bij een jeugdherberg: geen tent inpakken en het ontbijt staat klaar. Doet mij denken aan de tijd toen ik als 20 jarige een vakantiebaantje als jeugdherbergvader had in de Jordaan in Amsterdam. Nu als (groot)vader tussen allemaal jeugd,er zijn ook steeds meer ouderen die de jeugdherberg hebben ontdekt.Vandaag ga ik verder langs de Main. Het is droog en lekker koel. En vanavond vermoedelijk een camping, mijn tent moet even drogen. Jan Willem, je Santos fiets doet het uitstekend. De lage versnellingen maken een licht zingend geluid, hoort er in het begin bij volgens een andere Santosrijder. Bij het volgende reisverslag ben ik langs de Donau aan het fietsen, als alles goed gaat.

Nic fietst naar Istanbul

Een droom om waar te maken.....

 

Al heel lang wilde ik lange fietsreizen maken over de wereld, bij voorkeur alleen en dan onderweg alles laten gebeuren. Genieten van de natuur en alles wat je tegen komt en met mensen in gesprek komen, die je niet zo gauw zult spreken als je met meerdere personen reist. Ik heb dat nu één keer mogen meemaken: in januari 2011 heb ik 2 weken gefietst in de Mekong Delta in Zuid Vietnam. Heerlijk was het, het land en de mensen te ontmoeten waarmee ik een zekere verbondenheid had uit de tijd van de Vietnam-oorlog. Eind 60er, begin 70er jaren kwamen bij ons de beelden en verhalen binnen van de verschrikkingen van deze oorlog. Velen van ons hebben gedemonstreerd tegen de Amerikanen, die deze oorlog begonnen waren.  Het was dan ook goed om dat land en zijn mensen van dichtbij mee te maken.

 

Nu ga ik een 2de lange fietstocht maken: op zondag 27 mei vertrek ik met een nieuwe  fiets met volle bepakking vanuit Amsterdam via Budapest, Beograd, Constanza (aan de Zwarte Zee) naar Istanbul. Een tocht van ruim 3000 km. Mijn fiets is een Santos TravelMaster 2.8, net gekocht bij CYCLE  YOU, Jan Willem Marchal, (www.marchallcycleyou.nl) bij de Schellingwouderbrug  in Amsterdam.


Waarom deze route? Met mijn vorige woonschip, een varende klipperaak in de Amstel wilde ik graag de Donau afvaren naar de Zwarte Zee, via de Rijn en het Donau-Main kanaal. Dat schip heb ik in 2001 verkocht, ik woon nu op een woonark op dezelfde ligplaats. Om toch enigszins het gevoel te hebben als met een schip de rivieren af te varen, wil ik nu met de fiets de Rijn volgen tot Mainz en vanaf Regensburg de Donau   tot aan Constanza. Als ik genoeg energie en tijd heb dan de laatste 600 km naar Istanbul. Uiterlijk 15 juli wil ik weer thuis zijn. Terug het liefst met de trein, maar als ik onderweg meer tijd nodig heb dan kan het ook met het vliegtuig.

 

Ik zal u op de hoogte houden van wat ik meemaak. Via facebook.com,  email nicvanderriet@gmail.com en het  reisblog  `nicvanderriet.waarbenjij.nu`  kunt u mij volgen.