Interview Peter Hormeijer in Fietssport Magazine

Een vrolijk toerpeloton.
Een vrolijk toerpeloton.

FC Trappist: clubgevoel zonder clubhuis

Door Martin de Vries - Fietssport Magazine, NTFU

“Gezellig, vriendschappelijk, maar ook flink hard fietsen.” FC Trappist is een vreemde eend in de bijt. De Amsterdamse club heeft een anarchistische inslag en kent dus geen bemoeienis van een bond. “Dat maakt het allemaal gezelliger. Wedstrijden gaan om de eer, niet om je als wielrenner te profileren.”

De kernactiviteiten van de wielersport vindt de liefhebber terug bij FC Trappist. Toertochten onder leiding van een voorrijder, een cyclo-competitie, maar ook wegwedstrijden op een afgesloten parcours. “Net als bij de wielerbond hanteren wij protocollen. Geen losse onderdelen op de fiets, een helm is verplicht, er is altijd iemand met een medische achtergrond aanwezig en iedere renner moet zijn lijn kunnen houden. Deelnemers corrigeren elkaar verbaal als dat nodig is”, vertelt voorzitter Peter Hormeijer, “Wij willen vrij zijn om onze activiteiten te organiseren. Dat kan prima zonder lidmaatschap van een bond. Met een KNWU-licentie zit je meteen in een programma.”

Meten met anderen

Voor de wedstrijden maakt FC Trappist gebruik van het bochtige parcours Wheelerplanet in recreatiegebied Spaarnwoude, zo'n vijftien kilometer van de hoofdstad. Eens in de twee weken meten de competitieve leden zich met andere wielrenners uit Amsterdam en omgeving. Van de 250 leden in de karakteriserende wit-zwart geblokte shirts, nemen veel snelle fietsers deel aan deze 'wilde' wedstrijden. “Het is een vergaarbak van mensen die vroeger wedstrijden hebben gereden en fietsers die op een vrijblijvende manier willen kijken hoe sterk ze zijn. Dat is natuurlijk ook het spel. Veel wielrenners snakken naar competitieverband. Tijdens de wedstrijden gaat het ook best hard. We rijden met een A- en een B-peloton, zodat het voor iedereen leuk blijft.”

De toerafdeling maakt flink wat kilometers door het hele land, met als uitschieter het 'rondje' Zuiderzee. Over 'het oude land' fietsen de Trappisten 320 kilometers weg. “Er zijn ook leden die zowel de wedstrijden als toertochten rijden. Uiteindelijk gaat het om lekker in beweging te zijn en samen te fietsen.” Voor Hormeijer zelf geldt dat ook. Rond zijn dertigste werd hij lid van FC Trappist. Na een aantal keren als fanatiek wedstrijdrijder te zijn gevallen en terugkerende rugproblemen besloot hij om het wat rustiger aan te gaan doen. “Het fanatieke en competitieve zit er nog steeds. Toen stelde iemand mij voor om bij FC Trappist te komen.” 

Van illegaal naar legaal

De naam van de club doet al vermoeden dat het initiatief in de kroeg is ontstaan. Een vijftal 'caféwielrenners' nam begin jaren zeventig tweemaal per jaar illegaal deel aan wedstrijden in de buurt van Arnhem. Zij besloten in een Amsterdams café om zelf een vereniging op te richten. De gezelligheidstochten en een drietal wedstrijden sloegen aan. Binnen een jaar telde FC Trappist al honderd leden. De illegale wedstrijd Ronde van Zijpenberg werd na tien edities vervangen door een legaal alternatief op het circuit van Zandvoort. Nog steeds een van de populairste wedstrijden onder de leden. Ook de datum voor de klimkoers van Beverwijk, waar dertig keer een vuilnisbelt wordt beklommen, wordt altijd met een ronde viltstift op de kalender omcirkeld. Klassementen worden opgemaakt, maar gezelligheid staat voorop. Buitenlandevenementen en feesten in de kroeg horen daarbij. “We doen onze naam nog steeds eer aan. FC Trappist is ook een horeca-aangelegenheid”, knipoogt Hormeijer, “De saamhorigheid is groot. Het zegt genoeg dat ons clubblad wordt verslonden. Er zijn zelfs mensen die niet meer fietsen, maar wel lid willen blijven om het blad te kunnen lezen.” 

Sterk clubgevoel

Het aantal leden daalt wel licht en dat kom mede door de vergrijzing. “Veel veertigers vinden het steeds lastiger om tijd vrij te maken, dus de gemiddelde leeftijd stijgt.” Toch heeft FC Trappist toekomst en blijft het voor fanatieke fietsers uit Amsterdam en omgeving interessant om aan te sluiten. “Contributie houden we bewust laag. Dat kan ook omdat we geen clubhuis hebben. Onze shirts zijn geen rijdende reclameborden. Wij moeten veel van de vrijwillige inzet hebben. De club bestaat alleen maar omdat er leden zijn, die samen dingen willen doen. Daarom is ons clubgevoel zo sterk.”