Verslag 2e zomerwedstrijd 2017

Ard van Straten, hier na de huldiging van de 3e zomerwedstrijd (LDW), die hij óók al won! FOTO EVERT FERMIN

 

NA DERTIG JAAR HET JUISTE MOMENT GEVONDEN 

 

De fiets en het fietsen speelt al sinds mijn jeugd een grote rol in mijn leven. Ooit begonnen als ondersteuning van de schaatstraining, en meer en meer een passie geworden. De combinatie van sport, techniek en sociaal aspect vind ik fantastisch. Ik heb inmiddels 8 fietsen en 3 min of meer georganiseerde groepen waar ik in mee fiets.

Maar uitgezonderd een enkele koers in mijn jonge jaren bij DTS heb ik nooit gekoerst. Wel het competitieve element gezocht in triatlon, veldrijden, MTB en tijdritten, maar niet in een echte koers. Reden was vooral de angst voor valpartijen, met enkele nare crashes uit mijn jeugd in het achterhoofd. Dit gevoel werd versterkt door het smalle bochtige parcours in mijn huidige woonplaats bij WTC Woerden, waar het ook wel eens misgaat. Vrienden hebben me wel uitgedaagd en uitgenodigd, maar zonder succes.


Begin dit jaar vertelde mijn broer Ruud over de koersen bij de Trappist. Veilige baan, ruime bochten, brede weg en vooral heel leuk. Daarnaast lag Spaarnwoude precies tussen onze beide woonplaatsen in. En, belangrijkste motivatie, met Ruud koersen!

Samen hebben we tenslotte mooie fiets-avonturen beleefd. We zijn als tiener van de Ardennen naar Noord-Holland gefietst met alleen een bidon water en 5 gulden op zak, 360km op een dag. Op de bidon hadden we de route geschreven, die er binnen 50 km door onze zweterige handen al af was. Daarnaast maakten we trektochten door de Alpen, namen in 2009 deel aan Alpe d'Huzes en onlangs de Velomediane Typerend: we beklommen als eersten een klim vol publiek. Niet omdat we zo hard gingen, maar omdat we te lang zaten te ontbijten, de start misten en verkeerd reden. Op het eind van de klim haalde de koersdirectie, de kopgroep en de volgauto's ons in! Deze winter reden we de Noordsvaarder MTB Challenge. Een koers bij FC Trappist zou een mooi vervolg zijn. Daarnaast zou ook Michel meerijden, een oud schaatsmaatje bij STG Zaanstreek! Allemaal goede redenen te starten.


Dus op de wedstrijddag de moed bij elkaar geraapt, fiets in de auto gegooid en na het werk door naar de baan. Onder prachtige weersomstandigheden het parkoers gecheckt. Het was inderdaad breed, met ruime bochten en veilig. Na een rondje inrijden verzamelden we voor de start. De ontspannen sfeer tussen de rijders gaf een vertrouwd gevoel. Na de start ben ik lekker gaan rijden en ik ontdekte dat ik het tempo goed kon volgen. Ook het sturen in het peloton ging vrij natuurlijk. Ik heb zelfs gezorgd dat ik of Ruud in de meeste ontsnappingen zaten. Soms zelfs samen. Onze afspraak was dat we Michel zouden sparen voor de eindsprint. 

Wegkomen blijkt moeilijk op zo'n vlak parcours, dus het peloton kwam steeds weer bij elkaar. Wel genoot ik van het spelletje! Wel vreemd dat we al snel de A-groep inhaalden.

Na een half uurtje begon ik het wel flink te voelen, wellicht was ik toch te enthousiast geweest. Ik heb toen even een tijdje een wiel gezocht om bij te komen. Gelukkig kwam toen snel het bord voor de laatste drie ronden. Ik deed nog een ultieme laatste poging om met drie man weg te rijden, maar die strandde ook en zo reden we met een volledig peloton naar de bel. 


Toen de laatste ronde inging belandde ik op kop en viel er onbedoeld een gaatje, wat heel snel een gat werd van zo'n 50m. Ik keek om en twijfelde wat te doen. Op drie km van de finish vol proberen weg te rijden van een peloton leek me niet heel slim, maar in de remmen knijpen doe ik ook niet graag. Ik zocht naar een tussenvorm. Niet te hard rijden, zodat ik aan kon pikken als de groep voorbij zou komen, maar ook niet te langzaam, want zolang ik daar reed hoefden Ruud en Michel niets te doen.

Tot mijn verbazing ging het steeds langzamer in het peloton. Terwijl ik me niet echt inspande werd het gat toch langzaam groter. Zo reed ik al maar verder door de laatste ronde en bedacht dat er een moment moest zijn waarop het wél verstandig was om vol gas te geven, maar dat als ik dat te vroeg deed dat ook een reactie in het peloton zou geven en ik vroegtijdig geroosterd werd. Er moest dus een 'juist moment' zijn, maar wanneer?

Hoewel we al vaak rond waren gereden had ik toch moeite in te schatten hoe ver het nog was. Ik besloot dat ik op het moment dat ik de op één na laatste bocht voor me zag, vol aan zou gaan en niet meer om zou kijken tot de laatste bocht. Ik ben vol gegaan, kon de teller naar de 46 stuwen en het voelde alsof ik dat ging volhouden. Maar het was toch langer dan ik dacht, of de benen slechter, en al halverwege het lange laatste stuk voelde ik alle power wegstromen. De laatste bocht leek heel ver weg, maar andere opties dan op het tandvlees doorduwen had ik ook niet. Eenmaal daar zag ik dat het close werd, maar dat ik het wel ging halen! Ik heb nog kunnen genieten van de laatste meters en met een kleine 50 meter voorsprong reed ik over de finish. Achter me zag ik dat Michel als vierde binnen sprintte. Ruud bolde als tiende over de streep. Mooie resultaten!


Na de koers begreep ik dat Ruud effectief had afgestopt en continu gecontroleerd had. Vanuit de koers werd hij verschillende keren aangespoord vaart te maken ('Nu rijden anders halen we hem niet terug!'), wat hij dan heel even simuleerde om dan weer vaart te minderen. Hij zag me op 1.200m van de meet versnellen en kon zelfs toen het tempo er nog even uithouden. Direct na de koers werd mij dan ook gevraagd of ik die jongen met de oranje randjes aan zijn sokken kende. Ja dus! 


Het was een bijzondere ervaring, koersen bij de Trappist is prachtig en om mijn eerste koers winnend af te sluiten is heel speciaal. Een ongeplande tactiek gevolgd, waaruit blijkt dat je het scenario niet kan bedenken. Daarnaast natuurlijk veel geluk dat het peloton (te) laks reageerde en het voordeel dat Ruud uiterst effectief afstopwerk deed. Ik heb genoten van de wedstrijd, de goede organisatie en de sportieve sfeer en kom zeker terug!

 

Ard van Straten

 

Uitslag 2e zomerwedstrijd