Verslag Individuele tijdrit 2017 Fabio

FABIO VERBETERT TIJDRIT-RECORD IN OUDE SCHOOLSTIJL

 

Verslag Individuele Tijdrit, 6 sep 2017

 

Ik fietste die dag naar Driemond al met een glimlach want ik wist dat er gezellig zou worden met de Trappisten, en inderdaad, toen ik bij de verzamelpunt aankwam was er al een leuke praatje over de tijdrit tactieken en de mooie fietsen en onderdelen van iedere deelnemer. Iemand stelde een leuke vraag: vinden jullie het best "de ouwe school of nieuwe school houding", in andere woorden, ben je meer een Tony Martin ("the lower and extremer the better") of een Tom Dumoulin ("the more efficient the better")? Ik koos voor de ouwe school, misschien omdat het "lower and extreme" uit de pro-beelden sneller eruit ziet.

 

De wind deed die dag heel raar, kracht 4, soms 5, vanuit de zijkant en dat maakte de spel nog meer onvoorspelbaar. Dat was dus wel gokken of na de keerpunt de wind mee of tegen zou zijn. Een ding was wel zeker: met zo'n wind moest je zeker de hele tijd vol aanzetten, want een rust moment met de wind mee had je die dag niet kunnen meemaken.

 

Ik had in mijn hoofd, 31'23" de tijd van Gerard Ypenga in 2009. Was het vandaag het weer gunstig om een beter tijd neer te zetten met alsnog een langere parcour van die uit 2009?

 

Ik ging aan de start, mensen aan de kant aan het aanmoedigen, met Fondriest keurig afgesteld, volle concentratie, en daar ging ik vol aantrekken in de eerste 50 meters. Snelheid nam meteen toe, 40, 42, 47... Ik keek naar mijn power meter, 350w. "Rustig doen Fabio, anders ga je opblazen met 22km." Gas terug op 290w, dat was genoeg om met een redelijk 44kph aan de tempo te wennen en later veel meer kunnen geven.

 

Het stukje met de bomen is voorbij, nu vol in de wind. Metaal doet "ouch!", gelijk denken aan iets anders, het moet het kan... Wat denkt er Tony Martin over tijdens een tijdrit? Monica Bellucci? Nee zeker een Duitserin... Even doorbladeren, mooie beeld voor mijn ogen en een hardcore lid in mijn oren die de ritme helpt om vol te houden.

 

De tijd loopt snel, zo doen de kilometers. Met een glimlach verwelkom ik de keerpunt, nu nieuwe doel zetten en "shit!, wat was ik nou weer aan het zingen in mijn hoofd?". Concentratie is even weg, nu wordt tijd om met pijn en realiteit te maken. De tussentijd was goed, alles ging volgens plan, nu wat harder trappen boven 300w.

 

De tijd gaat niet meer makkelijk voorbij, ik haal in nog een renner, wij groeten elkaar met een pijnlijk uitdrukking en dan weer aan het knallen en de tempo in zicht houden. Naarmate de teller de km optelt "Pijn pijn pijn" wordt de enige gedacht. Monica Bellucci is al vreemd gegaan met een andere renner aan de start, ahahahah... Nog een kilometer te gaan, de Garmin geeft 29'55" weer, het is alles of niks, weer met pijn nog harder stampen op pedalen...

 

Ik besef dat ik misschien de nieuwe Trappist record binnen heb en na zo'n eindeloos minuutje kom ik bij de finishline. De Jury groet me met een grote "complimenti" in het Italiaans.

 

Was nog even wachten naar de laatste renners met hun mooie TT fietsen en helmen en dan tijd om te vieren. Dat was het, 1ste van de dag en nieuwe tijd record. Ik was echt super blij en vooral blij om naar iedereen verhaal te horen en meer te leren voor volgende keer en zeker een kans geven met de Trappist koppeltijdrit aankomende jaar. Dus wordt nu tijd om een Trappist TT maat te vinden voor dit evenement!

 

Als er fouten in mijn Nederlands zijn mag je wel corrigeren ;)

 

Fabio Bertolini



Naschrift redactie: nogmaals complimenti! Heb geen fout in je verslag kunnen vinden.

Verslag Individuele Tijdrit 2017

 

GASTRENNER ONTDOOIT SNEL IN DOE-MAAR-GEWOON-SFEER


Verslag Individuele Tijdrit, 6 sep 2017

Onlangs was ik gastspeler bij het Nederlands elftal. Slapen in Huis ter Duin, stretch limo, vijfgangenmenu, massagetafels, fysio-, hapto-, esthetico- en ergotherapeuten plus een vergoeding waar een gezin met vijf kinderen evenveel jaren mee vooruit kan. Kansloos met 4-0 verloren tegen Frankrijk. Niks aan de hand dus.

Vanavond was ik – met dank aan Gerard Snel - weer op bezoek bij een mij onbekend gezelschap. Nu als gastrenner bij de tijdrit van FC Trappist langs het Amsterdam-Rijnkanaal.

Parkeren op het terreintje naast de snackbar in Driemond, kijken of er een auto aankomt en razendsnel je pakje-uit-één-stuk aantrekken, de blote billen slechts een paar seconden prijsgevend aan het zwerk - en het zicht.

Iets verderop staat een paar mensen onder een viaduct langs het drukst bevaren kanaal ter wereld.

Sommigen hebben een fiets bij zich en zitten in lycra verpakt, anderen zijn in burger. Ontspannen staan ze met elkaar aan te praten. Je voelt de goede sfeer meteen. Hier heerst de harmonie.

Een van hen, laat ik hem Máximus noemen, geeft commentaar op mijn gelaatsuitdrukking: “Wat een ernst”.

“Dat is geen ernst, dat is angst,” antwoord ik hem, gevatter dan ik meestal ben. Zal wel door de adrenaline komen.

Want het waait behoorlijk en de wind komt van opzij. Met dat malle dichte wiel waai ik zo van de weg. Daar hebben niet alle rijders van vanavond last van, want menigeen heeft helemaal geen fancy spullen en een enkeling rijdt op een fiets die in geen enkel opzicht aan een tijdrijfiets doet denken.

Op mijn vraag wie ik wat zal betalen, is het antwoord van een van de twee aanwezige dames, laat ik haar Máxima noemen, dat het acht euro is, maar dat ik ook zes euro mag geven. Dat is een verrassend bericht. Hemelsbreed ligt de Zuidas een paar kilometer verderop, maar emotioneel is het een lichtjaar. Tien minuten na de eerste kennismaking voel ik me al zo’n Trappist dat ik iets roep over ‘goed voor de clubkas’.

De instructies op de website over het parcours hadden me al een beetje voorbereid: “Bij het keerpunt draaien we om en rijden we - verrassing! - hetzelfde stuk terug.”

Het is duidelijk. Deze mensen zijn van “doe maar gewoon”, niks geen aanstellerij, dikdoenerij en poenerij.

Bij de start knikt Máximus me vriendelijk toe en neemt een fotootje, terwijl Máxima zich met Máximus jr. aan de andere kant van de weg heeft opgesteld. De belangrijkste parcourskennis ter plekke is dat je daar je fiets niet in het gras mag leggen vanwege de hondendrollen.

Nog een andere Máximus houdt om de minuut een ander zadel vast zodat we ons allemaal even een echte renner kunnen voelen. Tom D. en Wilco K. worden immers ook vastgehouden. Ook bij hen het terugtellen: vijf, vier, drie, twee, één, go!

Tijdens de tocht had ik het gebruikelijke tijdrij-IQ (nl. ongeveer even hoog als mijn snelheid) dus daarvan heb ik slechts onthouden dat een Trappist-jurylid na veuls te lange tijd in het gras zat en met zijn hand een rondje in de lucht draaide. Dat was de ‘verrassing’ dat ik hetzelfde stuk terug mocht rijden.

Het bracht ook het relatieve genoegen dat ik weliswaar steeds vermoeider werd maar dat de wind gunstiger stond en de afstand tot de meet korter.

Nu heb ik het niet noodzakelijkerwijs bekeken op de schoonheid van de bruggen over het Amsterdam-Rijnkanaal maar deze keer verlangde ik wel erg naar dé brug, omdat ik daar de finish wist. Gelukkig zijn er bij het passeren daarvan geen foto’s gemaakt, want dan zouden onze partners verdere deelname aan dit Trappistenuitje ongetwijfeld verbieden.

Maar wie zijn die Trappisten? Wat beweegt hen om aan tijdrijden te doen?

De eerste drie respondenten verklaarden dat ze het zelf ook niet wisten. Dat toont wijsheid. Want als je meteen na een tijdrit een valide antwoord op die vraag zou kunnen geven, moet gevreesd worden voor gebrek aan relativeringsvermogen en het te nadrukkelijk en pathologisch ontkennen van de kern der dingen. Een vierde rijder, die erg ontspannen keek en die ik meende te hebben ingehaald (had hij zich net zo ingespannen als ik?), zei dat hij zich als sportief decor had opgesteld, zodat anderen zich konden inbeelden aan een echte wedstrijd met veel deelnemers te hebben meegedaan. Tijdrijden als ultiem altruïsme. Dat lijkt me een typisch Trappistenfenomeen.

En toen was het tijd voor het hoogtepunt.

Máxima klom op een verhoging onder de brug en begon voor te lezen uit haar schrift met harde kaft. Daarbij werd ze na het noemen van elke naam en positie aangevuld door een andere Máximus sr. die de gemiddelde snelheden, gegenereerd op zijn laptop, met luide stem de avond in zond.

Iedereen applaudisseerde voor iedereen, iedereen keek tevreden en instemmend om zich heen en de lijnen van de brug sneden de grijsrode avondlucht in rechte stukken. Het contrast tussen het warme, ronde schouwspel op de voorgrond en de afgemeten vormen aan de einder was opmerkelijk.

Twee bossen bloemen werden uitgereikt en er werd weer geklapt.

Máxima stond daarna zo ontspannen te praten met de renners om haar heen, dat ze even vergat op een verhoging te staan. Ze kukelde in het gras en werd onmiddellijk overeind geholpen. Als een echte renner wuifde ze alle hulp weg en ging ze door met haar bezigheden.

Toen men zich realiseerde dat het wel heel donker begon te worden, was alles ineens afgelopen.

Op het parkeerterrein kwamen we Máxima en Máximus weer tegen met een, bij de snackbar gescoord, patatje. Als dank voor onze ruime, welgemeende en zeer terechte loftuitingen mochten we een frietje uit het bakje pakken. Opnieuw een fraai teken van altruïsme.

Van de rest van (de activiteiten van) de Trappisten weet ik niks, maar deze avond was alles en iedereen allemaal en overal in alle opzichten indrukwekkend.

Veel dank dat ik mocht mee doen en van de sfeer mocht proeven.

Anton Dalhuijsen (Leiden)