Veelvraat Repko slaat bij de A. weer toe op de Nedereindseberg

door: Jan Repko


De Nedereindse Berg is een van de leukste Trappist wedstrijden van het jaar. Een parcours met een klimmetje en altijd wind. Vandaag is de wind tegen op het rechte stuk voor de laatste bocht. De weg daalt maar je moet werken om vooruit te komen. Daar verlies je de wedstrijd.

 

Het is iets meer dan een week na de hoogte stage in de Dolomieten. Nu moet ik goed zijn. Maar ik voel me nog steeds wat moe. Bij het inrijden wil mijn hartslag niet omhoog en probeert Marlin me duidelijk te maken dat hij sterker is. Grijnzend rijdt hij me voorbij op de klim.

 

Rustig aan beginnen dan maar. Na een paar rondjes warmdraaien ben ik samen met Marlin en Mark alleen op pad. Het hartje tikt lekker en er zit kracht in de benen. Na drie rondjes is het peloton uit zicht. Het voelt alsof ik dit nog wel een uur kan volhouden. We gaan winnen! Drie rondjes later is het toch gedaan. Maar ik voel me goed, ik ben nog niet tot het gaatje gegaan en weet nu dat ik deze wedstrijd kan winnen.

 

Maar hoe? Er zijn te veel sterke mannen om er alleen van door te gaan. Alhoewel Mart daar anders over denkt. Hij rijdt een ronde of wat parmantig voor het peloton uit. Sterk maar ongevaarlijk.

Rusten, controleren en af en toe een kleine versnelling. Gerard, een lepe en sterke renner, is de belangrijkste rivaal. Hij houdt zicht rustig, maar laat af en toe zien dat hij scherp is en wil winnen. Marlin lijkt wat uitgeput van de ontsnapping. De laatste keer dat ik dat dacht was bij de IJsselmeer toen hij met overmacht tweede werd en ik pas veel later de finish passeerde.

 

Nog vier ronden te gaan. Vanaf nu demarreert Gerard iedere ronde op de klim. Ik kan makkelijk volgen en laat een klein gaatje vallen om te zien wat er gebeurd. Gerard zet niet door ook niet als Willard aansluit. Is hij aan het testen? Iedere ronde wordt groepje dat kan volgen kleiner. Mart doet in de één na laatste ronde een krachtige aanval. Ik sluit aan en we hebben een gat. Om de een of andere reden wil Mart niet met mij naar de finish rijden. Rare jongen.

 

De laatste ronde. Het hele spul zit nog bij elkaar. Positie kiezen. Blijf op de vierde op vijfde plek en wacht op de klim! Gerard gaat op de klim. Ik volg. We zijn met z’n  tweeën. Gerard zet door. Ik neem over. We hebben een gat. Aan het begin van het laatste rechte stuk geef ik Gerard de kop. Halverwege zakt zijn snelheid. Hij wil dat ik overneem. Over mijn schouder zie ik dat we een behoorlijk gat hebben. Ik gok erop dat we het peloton voor blijven en ga Gerard pas in de laatste bocht voorbij. Knal. In de laatste meters komt er een wiel langszij. Nog een laatste versnelling. Gewonnen. Bas (die zie je de hele wedstrijd niet) was uit het peloton gelanceerd en werd tweede. Gerard drie.