Het leven van een loser

door: Mike Cooper, 2e plek CK bij de A, 2018 (MyLaps

De nette blonde dame op (en van, weet ik toevallig) de bank zij het ook meteen tegen mij na de koers: “Wij hebben het allemaal gezien hoor, hoe jij de wedstrijd dacht gewonnen te hebben!” En ik hoorde meerderen opmerkingen langskomen. Joost Hartog: “Waarom ging jij in vredesnaam omkijken?!” Willard Gerritsen: “Sukkel!” Eric van Steijn gaf me gewoon “the look” en veel anderen zeiden “jammer”.
In een roes van uitputting in de laatste 10 meter dacht de enige hersencel in mijn kop die nog vibreerde -- zonder enkel bewijsvoering -- dat ik het CK bij de A. in 2018 al gewonnen had. Ik was zeker niet op. Maar mijn lichaam was op. Ik hoorde gegil aan de kant. Rinus kwam als een zilveren kogel langs en won - zeer terecht.

Alle gezegden hebben sindsdien door mijn hoofd gespookt: vacht niet verkopen..., pride comes before a fall, en uiteraard: niet te vroeg juichen (met als standaard foto-illustratie de toreador-pose van Erik Zabel op de streep van Milan San Remo, 2004). Maar gek genoeg was er geen voorbedachte rade bij mijn actie. Het was een hele vreemde reflex die me overkwam. Écht wierd.
In de nachten na de wedstrijd dat ik wakker werd ging mijn brein op autoplay. Dat korrelig, zwart-wit filmpje van de laatste 10 meter van de 100 km Clubkampioenschap Trappist 2018 was er weer.
"Je leert veel meer van verliezen," zei ik luchtig na de wedstrijd. Wat heb ik dan geleerd?  Het leven is een prachtige demmarage, je bent mooi en stijlvol en je juicht van binnen van geluk. En dan komt-ie, de sprinter des doods, en hij klopt je op de streep. 

Tot volgend jaar weer, mensen!