Het is Trappistenkermis

 

door: Jan Repko (A)

 

Het keerpunt is waar Theo staat. Op 13,5 km van de start. Joost deelt ook nog een foto van het keerpunt. Ik zie wat gras en een enkele struik.

Ieder minuut vertrekt een Koppel. Mijn conditie blijft beroerd. Marlin heeft mededogen en rijdt het leeuwendeel van de rit op kop terwijl ik hem amechtig probeer te volgen. We naderen het keerpunt. Ik zie gras dat lijkt op de foto. We passeren het 13,5 km moment op mijn teller. We steken een weg over. Ik vervloek de organisatie die dit bedacht heeft en neem me voor een klacht in te dienen. Bochtige fietspaden en onduidelijke oversteekplaatsen. Vertwijfeld rijden we door. Ik zie wat gras dat nog meer op de foto lijkt en roep: 'keren' . Maar Marlin ziet een silhouet. Theo? Het silhouet begint te wuiven en te springen. Het is Theo. Hij heeft een net keerpunt voor ons ingericht en geeft met heldere gebaren aan hoe we moeten rijden. Theo wuift ons uit en Marlin sleept ons naar de finish.

Gemopper, verwijten, gelach. Het is Trappistenkermis. Elk koppel blijkt zijn eigen keerpunt gekozen te hebben. Niemand heeft Theo gezien behalve wij, maar we worden niet geloofd. Theo komt niet terug. Bellen is nutteloos.