Campione


door:
Jack Zwartveld (verslag CK 2018, B: Mylaps)

 

Afgelopen winter was wel de slechtste winter uit mijn Trappisten tijdperk. Sinds half oktober tot en met eind december zit ik niet op de fiets i.v.m. privé omstandigheden. 1 januari begin ik voorzichtig weer een beetje met fietsen. Een rondje Ronde Hoep zal de komende tijd mijn domein zijn, ik woon nl aan de ronde Hoep. Ik kan nl maar beperkte tijd vrij maken omdat de kinderen hun papa nodig hebben en mama ziek thuis zit. Om mijn vrouw en mij te ontzorgen hebben we een huishoudelijke hulp genomen. Begin april vertrekken we met het gehele gezin, inclusief hulp, naar Duitsland. Na haar behandeling in het AMC wordt de behandeling in Duitsland voortgezet. Daar probeer ik 2 keer per week te fietsen en heb daar een vaste route met een aantal beklimmingen. Mijn verste tocht die tijd is 60km, niet veel maar voor mij doen toen wel. Na thuiskomst de trainingen voortgezet maar de kilometers blijven beperkt. Wel heb ik in februari een nieuwe fiets gekocht, een Specialized Venge Vias Pro, een echt race monster. Ik ga 1 keer na Sloten en na 45minuten zit de wedstrijd erop. Dan volgt Zandvoort, gaat redelijk maar merk dat ik nog tekort kom en vooral qua duurwerk. Ik rijd nog 1 keer Sloten en finish als 10e bij de 40+. Ik blijf veelal trainen op de Ronde Hoep en door de live segmenten probeer ik steeds mijn segmenten te verbeteren. Voor wedstrijden heb ik geen tijd, daar ik mijn kinderen naar school en KDV moet brengen en ophalen.
Even voor 12 uur vertrek ik per auto naar Spaarnwoude met 1 extra voorwiel. Voor het geval het te hard waait om met mijn hoge carbon wielen te rijden. Bij de inschrijving ga ik door de beschikbare nummers en zie nummer 70 liggen. Ik kies dit nummer omdat het mijn geboortejaar is en geef het door aan Ruben en betaal mijn inschrijfgeld. Daarna is het tijd om me om te kleden en kies voor de gele trui, lekker opvallend en aerodynamisch. Ik klim op mijn supersnelle fiets en maak een klein rondje. Ik tel een beperkt aantal B rijders bij de start, slechts 14 waarvan 1 vrouw. 14 doet me weer denken aan Johan Cruijff. Wat heb ik toch met cijfers. Na de start gaan we rustig van start. Na een paar ronden probeer ik het en rijd bijna 2 ronden alleen voor het peloton uit. Natuurlijk veel te vroeg en laat me weer inlopen. De wind is veel te hard om alleen voor het peloton uit te rijden. Er zijn nog de nodige ontsnappingen welke gedoemd zijn te mislukken door de wind. Tijdens 1 van de ontsnappingen merk ik dat Joop van Gangel niet achter Theo aanrijdt.

Als de wiederweerga zet ik mijn bidon terug in de houder
Na meer dan 1 uur koers zie ik Klaas Fopma wegrijden en Theo van der Neut gaat erachter aan. Op dat moment zie ik Joop een reepje pakken uit zijn achterzak en heb ik zelf een bidon in mijn handen. Als de wiederweerga zet ik mijn bidon terug in de houder en sprint naar Klaas toe en samen rijden we verder. Ondertussen zie ik Theo achter ons aankomen en roep tegen Klaas dat we op Theo moeten wachten. Met z’n drieën hebben we meer kans om deze ontsnapping tot een succes te maken. Het groepje draait lekker rond, maar zien het gat niet echt groter worden. Toch blijven we gaan en op een gegeven moment sluit Joop aan. Die heeft de oversteek uit het peloton gemaakt. Met z’n vieren moet het gaan lukken. Het peloton blijft een aantal ronden op gelijke afstand maar dan breekt het en mogen ze gaan fietsen voor de 5e plaats Intussen blijven wij lekker ronddraaien al zijn mijn beurten niet meer zo intens want ik begin ze wel te voelen, ze zitten tegen kramp aan. Wil niet rekken omdat ze anders wellicht helemaal strak schieten. Met het ingaan van de laatste ronde demarreert Klaas en Joop gaat mee in zijn wiel. Ik verontschuldig mij tegenover Theo, omdat de benen niet meer zo goed zijn. Ik fiets in mijn eigen tempo door en zie het gat niet groter worden en na de bocht kan ik met Theo in mijn wiel weer aansluiten omdat het tempo bij Klaas en Joop eruit is. Daarna bepaald Joop het tempo met Klaas, ik en Theo in zijn wiel. Zo fietsen we door naar de laatste bocht. Voor de laatste bocht zet Theo de sprint in en ik zie Theo komen en versnel direct en ga in zijn wiel mee. Gezamenlijk draaien we het laatste rechte stuk op en dan zet ik de versnelling in en dender over Theo heen en kom met een fietslengte voorsprong over de finish en schreeuw YES. Acht jaar na dato ben ik weer clubkampioen bij de B.

 

Na de finish denk ik aan de periode die we als gezin achter de rug hebben en krijg er tranen van in mijn ogen. Wat een mooie bekroning op een weekend wat vrijdag begon met een goede uitslag voor mijn vrouw. Na afloop vertel ik mijn dat er bij mijn vrouw eind november lymfeklierkanker is geconstateerd en chemokuren heeft ondergaan in het AMC en in Heidelberg, Duitsland, behandeld is met protonenbestraling. Hierdoor gunnen ze mij deze overwinning nog meer.

Maar voorlopig blijf ik lekker een B rijder en pik zo nu en dan een wedstrijdje mee.