Eerste voorjaarswedstrijd 2010 Rinus C.
Eerste voorjaarswedstrijd 2010 Mike Cooper

In een onverwachte zetel

Misschien kan ik volgend jaar weer dit verslag met hetzelfde zinnetje beginnen: nu voor de 2e keer op rij wel: “Vorig jaar won ik ook de 1e voorjaarswedstrijd”.


1e avondwedstrijd bij de Trappist en starten om 18:30.

Vroeger was dit nog wel eens een wat loze kreet, als je wat later kwam startte je vaak een halve ronde later . Nu is de FC Trappist heel wat serieuzer: tekenen voor eigen risico, op tijd starten, anders doe je voor spek en bonen mee. Gelukkig hoef je nog niet vooraf in te schrijven en levert niet op komen dagen nog geen boete op zoals bij de KNWU (als je tenminste geen goede smoes hebt).

Ruim voor 18:30 staat dan ook een heel pak A’s klaar bij de start, meer dan ooit tevoren, en ook meer dan de B’s. Is dit de tijdgeest of leidt ook hier bij dit zooitje ietwat ongeregeld een straffere aanpak tot meer dadendrang en dus tot meer gewenst aanzien bij de A’s?

Gelukkig is het voor en na de koers nog steeds hetzelfde:

wat gezellig venijn :

“ik ga nog over je dromen”,

“jij blijft mijn plaaggeest” en

“die hebben we niet lang genoeg laten zwemmen” ,

en wat geouwehoer over hoe het had moeten gaan en toch niet lukte en dat het de volgende wel weer veel beter zal gaan.


Een heel pak aan de start bij de A’s. Dat betekent dat achteraan aansluiten nu meer risico’s geeft. Als het op een lint gaat en breekt is een gaatje niet 123 dicht. Toch zitten er altijd een paar pokeraars achterin, mezelf incluis om eerst maar eens even lekker warm te rijden. Het peloton blijft flink op een lint zitten en ik vind dit te risico vol. Als ik een tijdje in de voorste gelederen heb vertoefd komen er meer demarrages. De altijd gretige Marlin , onze nieuwe strijdlustigste en anderen krijgen af en toe een flink gat, en de gang zit erin.


Als Gerard wegrijdt sluiten Marlin, Erik, Teun en ik aan en we rijden vol door met tegen 50 km/uur. De ronde die daarop volgt komen we niet onder de 45 km/u. Ik ben verbaasd dat het zo goed en zo hard door blijft draaien. Bij de binnenbocht achter de finish liggen we een flinke bocht voor; nog niet genoeg. We trekken flink door, iedereen doet mee, al heeft Erik het wel moeilijk. Stevig doorrijden en dan zou dit wel eens de goede ontsnapping kunnen zijn denk ik. Wel lang met nog 3 kwartier te gaan, maar vooruit dan maar; aanzetten. We stampen met z’n 5en nog een dikke halve ronde flink door, maar dan verschijnen er ineens toch andere shirtjes inde aflossing. Verbrokkeld en uitgeput sluit het peloton aan en het tempo zakt. Eerst uitrusten lijkt het commando voor een volgende demarrage!. En zo rijden we nog met een paar niet ontsnappingen van max 200m de laatste ronde in:

Bert rijd voorop, Mart heeft zich van kop terug laten zakken,

Nu is Marlin weer weg! Hij heeft meteen een dikke honderd meter en lijkt nu al weer zo sterk als een beer. Ben benieuwd hoe veel hij over heeft.

Nog iets meer dan een halve ronde te gaan; Hoe gaat dat aflopen, zou de vaart uit het peloton gaan ? Gaat dit een roemloos slot voor de minder gulzigen worden. ?

Gelukkig, het peloton is weer groot deze 2e wedstrijd en het valt niet stil. Ik ga niet weer direct naar de kop en laat me wat terugzakken. Teveel! , denk ik als aan alle kanten voorbij wordt gereden halverwege de laatste ronde en op ongeveer de 20e plek lijk ingesloten. We gaan de 1 na laatste bocht achteraan het circuit door, nu wordt het kijken en afwachten op kop van het peloton en ik moet maar zien of ik er nog langs kom. Ik rijd rechts aan de flauwe buitenbocht nog steeds op ongeveer de 20e plek. En dan opeens, vrijwel iedereen gaat naar links. Gerard schuin links voor me doet dat niet, ik ook niet, ga meteen in z’n wiel zitten als hij aan de rechterkant demarreert en ik denk: beter kan ik het niet hebben. Met een flinke vaart gaat hij de andere renners rechts voorbij. Ik blijf zitten achter hem, een beetje naar links om niet ingesloten te raken als er iemand aan de linkerkant voorbij wil.

Dan 50meter voor de bocht ga ik, 1x opschakelen en vol er overheen. M’n slappe voorwiel wringt flink in de bocht bij deze snelheid en ik trap maar even niet. Halverwege de bocht aan zetten en ik heb Marlin in beeld. Hij valt stil lijkt het en inderdaad, na de bocht schiet ik hem voor bij. Ik kijk om en zie niemand in m’n wiel. Deze keer de laatste meters dan maar met losse handen.


Als ik Mart plaag met de opmerking dat dit de 3e keer op rij is (dat ik de 1e avondwedstrijd van het jaar win ) antwoordt hij “maar dat is ook meteen de laatste wedstrijd die je wint dit jaar”. Ik ben benieuwd, we zullen zien.