Eerste voorjaarswedstrijd 2010 Rinus C.
Eerste voorjaarswedstrijd 2010 Mike Cooper

Hoe zou het zijn met de benen?

Eerste Voorjaars B Beenstukken? Armstukken? Korte broek toch? Het zijn de klassieke discussies in deze tijd van het jaar. Het is alsof wij bijna niet kunnen geloven dat het toch wel warmer is. “Ik heb gehoord dat het heel snel gaat afkoelen vanavond,” werd ik gewaarschuwd.  Waren die koude rillingen de normale avant-wedstrijd zenuwen, oftewel…?

 

Ik zag een aantal gezichten bij de B peleton die ik een tijd niet had gezien. Maar hoe zou het zijn met de benen? Erik D’Ailly  (altijd gevaarlijk), Gertjan Ris (power bewezen op de baan in februari), Tjebco de Jong (die Zandvoort stunt vergeet ik nooit), Eduard Baddee (El Maestro!),  Arjan van Ketel (nationaal coach special olympics  schaatsen: wielerspieren, dus), De Voorzitter (gespot op geheime trainingsessies op kopje Bloemendaal), Joop Vangangel (de stille kracht?), Peter Valckx ( gespot op geheime training tijdens Ronde van Vlaanderen) en ook Wim de Lange (die is toch een A?).  Tja, thuiswedstrijd Trappist B, altijd lastig.

 

De tempo laag vrij hoog vanaf de startsein, met  regelmatig jumppogingen door een selectie van vrijbuiters. Ruben (winnaar van de openingswedstrijd) Koeckhoven, zoals altijd, melde zich vaak voorin met zijn gedreven blik die alleen  “Anvalluh” zegt. Opeens zag ik een herstelde sleutelbeen voorbij flitsen:  “welcome back Mister Mazure!”;

 

Ik keek even naar mijn horloge, en hoorde gelijk “nog drie ronden!”. De ontsnappingen waren toch niet gelukt tot nog toe.  Door de grote hoeveelheid spurttalent in het peleton (Van Oosten, Baddee en Hartog, to name just a few…) en mijn eigen nutteloosheid betreft die discipline wist ik dat ik nu een plan moest trekken.

Toen ging Arjen, niet voor de eerste keer. Hup weg en rijden. Ik klomp aan (volgens mij is dit niet het verleden tijd van klampen, maar ik vind het wel lekker klinken). Er vloog snot. Het was ‘schwer’, en we waren niet erg ver weg van de horde.

 

De redding van de ontsnapping kwam in de vorm van De Voorzitter, op zijn roze RIH, gemaakt uit de fijnste Reynolds 853 (jaaa, uw leest het wel goed) buizen. Met z’n drieën konden wij het halen en met vers advies over de positie voor de laatste bocht in mijn achterzak, spront ik weg (nee, dit kan echt niet), en raakte de lijn met mij voorwiel voor die van Arjen en Frans. 

 

Mike (toch niet helemaal ingeburgerd) Cooper