La Marmotte rennersprofiel: Guido Golüke

Geboortedatum: 23-09-1949
Trainingskilometers per jaar: Dat houd ik niet meer zo precies bij, maar ik schat zo rond de 5000, en het is ook niet allemaal training. Er is ook flierefluiten bij, en fietsen met bagage, fietsen in het wiel, in de wind, in de modder.
Streefgewicht Marmotte:Ik weeg altijd zo'n beetje hetzelfde, 65 kg, en dat vind ik wel goed zo. 63 kg zou mooi strak zijn, maar dat streefgewicht heb ik vast wel gehaald als ik boven op Alpe d'Huez ben aangekomen. Als...
Voorbereiding:Regelmatig en gezond leven, stevig fietsen. Half mei ga ik met Henny  naar Odessa, om vandaar via de Krim naar Stavropol in Rusland te fietsen. Op de Krim zijn stevige bulten en het gedeelte in Rusland (de Koeban) ligt net boven de Kaukasus. Genoeg hellingen, denk ik, om de kuiten flink aan te spannen en de longen maximaal op te blazen.
Aantal gereden Marmottes: 0
Snelste Marmotte ooit: nvt
Tijd vorige Marmotte:nvt
Zwaarste deel:Dat moet Alpe d'Huez zijn, of een voorgaande laatste col.
 Angstgegner:Warmte. Daar ben ik niet goed in. In 1976, voorin mijn fietscarrière, ben ik eens door hitte en uitdroging in een ziekenhuis beland. Ik was van Amsterdam op weg naar Zuid Frankrijk op mijn Peugeot met 10 versnellingen (vijf polderkransjes achter en twee soepborden voor), ik dronk te weinig (spaarzaam drinken was mijn motto) en ik fietste te veel (wel 150km per dag). Ik wist niet dat heel Frankrijk inmiddels lag te koken in een heuse canicule, en hoeveel en wat ik moest eten, dat wist ik ook niet. In Chateaudun, ergens voorbij Parijs, was de pijp helemaal leeg en moest ik de airco in. Dat kon alleen in een onbetaalbaar hotel of het ziekenhuis . De dokter was een man met gevoel en begrip, het werd het ziekenhuis. Sindsdien is het met mij en de warmte nooit meer helemaal goed gekomen.
Ervaringen/
sterke verhalen:
Tijdens die reis naar Zuid Frankrijk was ik niet alleen op de fiets een groenzoeter. Nadat ze me 's morgens in dat ziekenhuis een kom koffie en een korst brood hadden gebracht, bleef ik geduldig wachten op de plakjes kaas en boterhamworst. En bij de lunch zat ik volkomen klutsloos achter een bord met daarop een grote bruingroene bloem en een bakje vinaigrette. Ik had weleens van artisjokken gehoord, maar ik had er nooit een gezien, en wist ook niet dat je die kon eten. Mijn kamergenoot, een oude baas die bij het schoffelen onderuit was gegaan van de warmte, leerde mij hoe je de blaadjes één voor één moet plukken en indopen. En zo eet ik nog altijd mijn artisjok. De oude baas die zoveel van de wijde wereld wist, had een schip op zijn borst getatoeëerd zoals kinderen het tekenen, met drie ronde patrijspoorten en een wimpel aan de mast. 
Geheimtip:Het overkomt me regelmatig dat ik tijdens een lange helling hulp krijg van muziek. Ongevraagd komt een ritmische flard van een song mij helpen bij de cadans. Zo werd ik bij de beklimming van de Puerto de Piornal in de Sierra de Gredos onderaan al geassisteerd door de intro van LA Woman van de Doors. Mijn tip: luister naar dat ritme en hou je eraan!