La Marmotte Rennersprofiel Marja de Ridder


 
Geboortedatum: 23-07-52

 

Trainingskilometers per jaar:

 Dat houdt ik al jaren niet meer bij. Vroeger was dat geloof ik makkelijk meer dan 10.000km per jaar, maar dat ging vanzelf en dat zag ik niet als  training. Mijn vakanties zijn bv. meestal fietsvakanties in de bergen, een soort verslaving, die nog niet over is. 1995 was denk ik mijn topjaar, met een weglicentie en het binnenhalen van de Trappist SP-beker. Nu, na het wekelijkse winterse mountain- pardon bosfietsen, is mijn streven minstens 3 á 4 keer per te fietsen, waaronder zoveel mogelijk Trappist km's.

 

Gewenst gewicht tijdens Marmotte:

58 kilo, en dat ben ik nu ook. Lichter wil ik niet zijn, dus moet ik goed blijven eten. Overigens is natuurlijk de lichaamslengte hierbij wel cruciaal, 't is niet zo dat de lichtste het meeste voordeel heeft. Ik heb het maar eens even nagemeten, (een mens krimpt tenslotte bij het ouder worden), en inderdaad, 1,72m  ipv 1,73m.

 

Voorbereiding:

Behalve zo regelmatig mogelijk fietsten, zie boven, ook een aantal keer een 200km tocht maken. In Nederland ga ik dat doen door mijn broers op te zoeken die in verre uithoeken wonen. Wel liefst met mooi weer en wind mee, wat helaas meestal niet samen gaat, noord- en oostwaarts. Een paar jaar geleden bleek het wel een uitstekende voorbereiding voor de driedaagse van Charlerois.

Dit jaar ook een voorbereidende vakantie eind mei, begin juni in Zuid-Frankrijk met hopelijk veel klimkilometers.


Aantal gereden Marmottes:

Drie, in 1993, 1999, en 2000, respectievelijk in 9.58.38, 9.04.50 en 8.17.53

Snelste Marmotte ooit = vorige Marmotte: zie boven, en ik weet zeker dat ik die tijd niet meer zal evenaren.

 

Zwaarste deel van de Marmotte:

In 1993 was dat de Alpe d'Huez, ik heb zelfs aan de kant gezeten tot ik een jongen uit mijn reisgezelschap voorbij zag komen waarvan ik dacht, dát kan niet, en die motivatie bracht me boven, te misselijk voor de nepchampagne die Cycletours pleegt te schenken. Overigens wilde ik toen ook de tijd van Laurine verbeteren, maar nu weet ik niet meer of dat tóen is gelukt of pas in 1999. Van de latere tochten kan ik me vreemd genoeg geen inzinking herinneren, wel dat ik ongeveer juichend over de finish kwam.

Waar ik wel weer tegenop zie zijn de afdalingen, met name van de Croix de Fer, maar nu is er geen meute medefietsers, dus zal ik het waarschijnlijk rustiger aan doen.

 

Angstgegner:

Slecht weer!  In 1999 was het extreem heet en op de Alpe d'Huez werden de hitte slachtoffers met bosjes de ehbo tent binnengedragen. Maar ik verkies dát verre boven kou en vooral regen. Misschien start ik niet eens als het te slecht is. Tot nu toe heb ik altijd geboft met het weer.

En de  twijfel of ik het nog wel kan. De laatste twee jaar gaat het opeens een stuk minder, leeftijd?, afnemende motivatie?, te vaak een ongeluk en daardoor minder gefietst? Ik ga mee omdat ik het zo'n leuk plan vind met een groep Trappisten in de bergen te kamperen en te fietsen, niet omdat ik nog zo nodig de Marmotte wilde rijden.

Ook de angst dat ik het niet kan opbrengen om voldoende = veel kilometers te maken, maar ik zal wel moeten als ik mijn doel (zie onder) wil bereiken, en weet dat ik niet alleen meer op aanleg kan vertrouwen.

 

Doel:

De tocht uitrijden op een zo prettig mogelijke manier en ergens midden in de tweede helft van de groep eindigen. (dus nr.18 van de 24 worden, ik zeg maar wat, beetje competitie mag toch wel?).

 

Ervaringen:

De Marmotte heb ik steeds met Cycletours gereden, de eerste twee keer met de zg. Marmotte Traditionel reis. Meerdere Trappisten kennen die formule. Je rolt in Frankrijk 's ochtends uit de bus en krijgt vervolgens drie vrij zware bergetappes met steeds een hotelovernachting. De laatste, en in 1999 de zwaarste (via de Madeleine en de Glandon), etappe eindigt bovenop de Alpe d'Huez. Daar heb je één rustdag en dan de Tocht. Toen vond ik die reis als voorbereiding te zwaar én te kort. Toch was ik na afloop heel tevreden met mijn tijd. En onderweg had ik energie genoeg om voor de grap in de klim van de Telegraph gedichten uit te wisselen met Cees de Vrij. Uit het hoofd, hij Shakespeare en ik Baudelaire. De Fransen om ons heen keken vreemd op. Misschien waren we wel een beetje licht in het hoofd door de hitte en door overmoed, want de Telegraph is een lekkere klim en dan voel je je nog geweldig.

Dat is trouwens wel iets wat ik zal missen, al die andere fietsers om je heen, want dat helpt enorm. En het publiek op de Alpe, zeker tijdens zo'n extreme hitte als ze je bij ieder bocht met water besproeien, is geweldig. Daar ligt nog een mooie, maar logistiek wat lastige, taak voor de voorzitter.

In 2000 waren Aad en ik drie weken vóór de Marmotte in Frankrijk, voornamelijk om te zorgen dat hij in vorm kwam na drie maanden ongezond leven in Venezuela. De laatste week in een hotel met Cycletours. Kortom, heel veel fietsen en veel rusten. Aad zag er op het laatst toch vanaf en ik reed zonder ambitie om mijn tijd te verbeteren, eigenlijk heel ontspannen. Tot de jongens en meisjes van Cycletours mij in Valloire begonnen op te jutten, omdat zij zagen dat ik snel was. Dat helpt natuurlijk ook, ik weet dat ik in de afdaling van de Lautaret in een snel groepje zat, kon ze net bijhouden. En bij de afslag naar het hotel stonden mensen die overbodige spullen van me overnamen (jasje enzo). Opeens wil je dan geen gram teveel meer bij je hebben. En dan begin je zo prettig opgefokt aan de Alpe d'Huez dat je er eigenlijk niet veel meer van weet. Ja, dat ik me boven na een soort eindsprintje eerst nog haastig vóór een paar anderen door het aankomst-registratie-poortje perste voordat ik zag dat Aad daar met een bosje bloemen stond. En vervolgens geloofde ik niet dat de tijd klopte, ik reed toen zonder metertje. En wat mij en Aad ook nog helder, ik moet eigenlijk zeggen: grauw voor ogen staat is het gezicht van Johnny Griët, hij op weg naar boven, wij in de auto de Alpe afdalend.

Verdere ervaringen:

Behalve drie keer de Marmotte, één Bahamontes in 1994, één Criquielion in 1995 en de driedaagse van Charlerois in 2003.

 

Geheimtip:

Van die typische franse kleine (supermarkt) cake-jes, meestal 10 stuks apart verpakt en gevuld met een soort jam. Aan één kant vast openknippen en je zakken volproppen ermee. Kun al fietsend zonder kauwen goed wegwerken en is licht verteerbaar én calorierijk. Ik heb er mijn laatste Marmotte op gereden.

 

Mijn geheime wapen:

Zou ik het liefst geheim houden tot aan de start maar dat lukt me toch niet. Het is wit, duur en gloednieuw en zorgt er voor dat ik toch minstens zo'n anderhalve kilo lichter wordt