DE ALTERNATIEVE FC TRAPPIST MARMOTTE 2007

Koersverloop van uur tot uur - een reconstructie.

04.45
Bert is er vroeg bij. Gebogen over een pruttelend pannetje en verschillende etenszakjes met buitenissige inhoud zit hij in zijn kleine tent die op dit uur meer
weg heeft van een donkere grot. Er moet zo veel mogelijk in; dat is de basis voor een goede koers. Even later ligt Bert al weer te ronken. De basis te scheppen voor een goede vertering, een tweede ontbijt en , uiteindelijk, de overwinning.

 

05.30
Gestommel in tentjes, sissende fietspompen en zenuwachtig geprop in de achterzakken van wielertricots. Op de camping in Allemont waar uiteindelijk maar liefst 35 Trappisten zijn neergestreken is het al minder "Grand Calme". Het gaat nu echt beginnen. Het weer is helder. Wel worden alle bergen aan het zicht onttrokken door een laaghangende, maar onschuldige, wolk. Perfecte omstandigheden. De mouwtjes en regenjasjes kunnen thuis blijven. Ben Koeleman, die in het hotel naast de camping logeert, komt in 'burgerkleding' het kampeerterrein opgelopen. Hij kijkt sip want hij durft de tocht, vanwege een aanhoudende verkoudheid, niet aan. 

 

06.30
De eerste renners verzamelen zich bij de uitgang van de camping om groepsgewijs naar het postkantoor in Bourg d'Oisans te rijden, het vertrekpunt van de officiële Marmotte. Het streven is om de omstandigheden tijdens deze  officiële wedstrijd zoveel mogelijk na te bootsen. Daartoe zal Leon met zijn auto de eerste 7 vlakke kilometers voor het peloton uitrijden met een vaartje van 35 km/u. Het effect van de 5000 renners die tijdens de echte tocht door het dal zuigen wordt zo benaderd.

 

06.50
Iedereen staat klaar voor het postkantoor. De laatste plasjes worden discreet
gepleegd in de plantsoentjes. Klokslag 07.00 uur zal gestart worden. De
horecamedewerkers van de plaatselijke cafés in de straat zijn alweer de terrasjes aan het opbouwen voor de ochtendgasten. Een beetje verbaasd wordt het illustere gezelschap uit Amsterdam gadegeslagen. Deze verbazing wordt nog groter wanneer de zwart-wit geblokte renners luidkeels een 'lang-zal-die-leven' in onvervalst Nederlands aanheffen. Klaas is jarig en dat zal Bourg d'Oisans weten.

 

07.00
Het peloton komt in beweging en nestelt zich achter de wagen van Leon. De chronometers worden op 0 gedrukt; de tocht is nu echt begonnen. 175 km door de bergen, in totaal 5000 meter stijgen. Leuk is anders. Precies 33 renners hebben we aan de start. Bert Zwaving, Bart Stoffels, Toon Durville, Rieks van Rooijen, Michiel Dronkers, Mart Dominicus, Johan Stoffels, Jan-Maarten Deurvorst, Ruben Koeckhoven Lucas IJsseling, Ivo van Hilvoorde, Marja de Ridder, Martin Wiegers, Marlin Burkunk, Klaas Fopma, Ko van Reenen, Evert Fermin, Diek Kubbe, Peter Valckx, John Griet, Rene Freeke, Theo Termaat, Gerrit Koopmans, Maarten Veen, Quirijn Kuchlein, Koen van Wijk, Frans Blom, Maarten Toneman, Guus Stegeman, Piet van Oosten, Jeroen Verhoeven, Jack Zwartveld en Lennard Silvis.

 

07.10
Sirene en een zwaailicht. Een wagen van de Gendarmerie komt naast het peloton rijden. Oei, we hebben rugnummers en we rijden in een groot peloton op de rechter weghelft. Dat ruikt naar een georganiseerde wedstrijd. Het organiserend comité houdt de adem in. Over met een rugnummer rijden was de vorige dag wat discussie geweest. In verband met de doorkomposten op de Cols en de daar aanwezige tasjes was dat toch heel praktisch. Leon reageert meteen door eens flink het gaspedaal in te drukken en vrolijk fluitend ver voor het peloton uit te rijden. Misschien hierdoor of omdat ze helemaal niet met ons bezig waren rijdt de Franse politie gewoon door. 

 

07.15
De stuwdam van Allemont. De eerste kleine klim. "Deze doe ik even op de 12," zegt Diek Kubbe gekscherend. Iedereen moet lachen. Nog wel. Voorbij het stuwmeer stapt Toon Durville af en gaat op zijn gemak staan plassen tegen de betonnen wal. Jeroen demarreert aan het eind van de stuwdam en rijdt een twintigtal meter voor het peloton uit.

 

07.30
Er formeert zich in het bos, de beklimming richting de Col du Glandon is nu echt
begonnen, een kopgroep van 8 renners. De overige 23 vallen al snel uiteen in
individuele klimmers. Nu is het de beurt aan Lucas te demarreren. Hij houdt zijn
voorsprong de hele klim vast.

 

08.45
Lucas is als eerste bij de bevoorrading op de Glandon, waar Leon en de blonde
dochter van Maarten Toneman alle 33 zakjes en bidons keurig op een rijtje hebben gelegd. Op twee minuten volgt Jeroen. Weer twee minuten later komt Michiel Dronkers boven. Dan de kopgroep van zeven: Mart Dominicus, Frans Blom, Koen van Wijk, Rieks van Rooijen, Martin Wiegers, Bert Zwaving en Bart Stoffels. Tot grote verrassing van iedereen ontbreekt Toon Durville in deze groep. Bart moet plassen op de top van de Glandon en gaat daarom als laatste van de kopgroep de afdaling in. De grote vraag bij de bevoorrading is: 'waar is papa nou?'  Het antwoord komt een uur later. De ketting van Maarten Toneman is bezweken onder het klimmersgeweld. Maarten is omgekeerd. Net als Lennart Silvis. Die de hele Marmotte, op zijn mountainbike net iets te ambitieus vond voor een ongetrainde renner als hij.   

 

9.10
In het dal is de groep van 8 vrijwel meteen weer compleet. Er wordt keurig kop over kop overgenomen. Ergens halverwege het dal is er een incident geweest die de gemoederen hoog heeft doen oplopen. Bert zou, ondanks zijn waarschuwing vooraf dat alle deelnemers zich wel aan de verkeersregels moesten houden, door rood zijn gereden. Twee renners zouden keurig zijn blijven wachten en de aansluiting tot de kopgroep hebben verloren. Bert zelf konden we op het moment van dit verslag niet uithoren maar Bart Stoffels schrijft er het volgende over:

" Het 'stoplichtincident' is achteraf zwaar overdreven.  De groep van 8 kwam tot een complete stop bij het stoplicht. Na goed in alle richtingen te hebben gekeken (en gezien te hebben dat er niets aankwam) besloot Bert langzaam door te rijden. Ik ging ook mee en had de indruk dat iedereen volgde. Na een paar minuten bleek dat Michiel en Jeroen waren blijven wachten tot groen licht. Dat was inderdaad de afspraak, dus ze hadden een punt, maar ja.....je kan niet zeggen dat je daardoor een minder scherpe Marmotte rijdt."

Vijfentwintig minuten na de doorkomst van de kopgroep in het Maurienne dal vinden acht renners (Ruben, Johan Stoffels, Ivo van Vilvoorde, Marlin Burkunk, Martin Wiegers, Ruben Kueckhoven en de jarige Klaas Fopma) elkaar in een mooi groepje. Het tempo wordt steeds opgevoerd naar 35 kilometer per uur.
Protesteren helpt niet. De kolonne, eenmaal in beweging, kan niet gestopt worden. Marja en Quirijn, die in deze groep naar boven fietsten, zijn er niet bij. De ene is gaan poepen, de ander rustig gaan eten boven op de col.

 

9.30
Op de Telegraphe valt de kopgroep van 8 al vrij snel uit elkaar.

Bart:
"Je zou inderdaad kunnen zeggen dat de wedstrijd daar beslist werd, maar dan niet door de uiteindelijke winnaar. Lucas probeerde weg te rijden, maar dat lukte niet. Bert en Bart konden volgen. Toen later Michiel na een plaspauze weer aansloot voerde hij het tempo nog verder op. Dit werd Lucas te veel. In de korte afdaling naar Valloire weet Jeroen nog aan te sluiten."

Lucas:
"In het dal naar st Michel voelde ik al dat het niet best ging. Op de Telegraphe twijfelde ik, ik was eigenlijk niet van plan bij de anderen weg te rijden, maar het tempo beviel me niet (Bert en Bart hadden van die lichte verzetjes en ik zat voor m'n gevoel op m'n 39/27 te zwoegen als ik bij ze in het wiel zat). Kort voor de top sloot Michiel weer aan (hij had eerst een gaatje dicht moeten rijden omdat ie braaf voor het stoplicht was blijven wachten en was vervolgens onderaan de Telegraphe gaan staan pissen). Hij kon die 39/27 wel rond krijgen en het tempo ging meteen omhoog toen hij op kop kwam. Dat koste mij de kop, definitief." 

 

11.15
De pitstop in Valloire was de volgende breuk. Bert en Bart stapten na 30 seconden meteen weer op, terwijl Jeroen en Michiel langer bleven rusten. Later zou Michiel lek rijden en Jeroen assisteren bij zijn bandenwissel. Hoe dan ook: voor Bert en Bart waren ze op de Galibier niet meer in zicht. Bart moet zelf op de Galibier een minuutje toegeven aan Bert die als eerste op de Galibier doorkomt. Koen, Jeroen, die stukken van de Galibier lopend opgaat, en Frans storten in en besluiten het bij een Marmotton te laten. Lucas ziet het inmiddels ook niet meer zitten.

Lucas:
"Ik geloof niet dat ik het in de laatste 20 jaar ooit zo zwaar gehad heb in de bergen als op de Galibier (en Mart vond het volgens mij ook niet echt leuk), ik was zo kapot dat zelfs afdalen totaal niet meer ging. Tussen Valloire en de aankomst op Alpe d'Huez heb ik een uur verloren op Bert. Toen ik de voet van de Alpe d'Huez naderde, begon ik me weer een heel klein beetje mens te voelen. In de afdaling was ik erover gaan denken m'n fiets daar bij Renée in de auto te zetten, maar die was door Leon al naar boven gestuurd (omdat hij ervan uitging dat ik ergens vooraan reed), dus ik moest wel op de fiets naar boven (en ik had er ook wel weer vertrouwen in dat ik boven zou komen)."


13.20
Bart rijdt zijn minuut achterstand echter in de afdaling van de Galibier, c.q.
Lautaret weer dicht.

Bart:
"Met hulp van een vreemdeling (een Belgische renner, want hij droeg een Quick Step shirt) hebben we met zijn drieën nog in redelijk tempo doorgereden naar Bourg."

 

13.50
Vlak voor Bourg spraken Bert en Bert nog even samen af om een plaspauze in te lassen. Volgens Leon die ook de fourageerpost aan de voet van de Alpe bemant, kwamen Bert en Bart keuvelend aangefietst.

Bart hierover:
"Dat gekeuvel ging dan over onze inschatting wie het hardst de Alp op zou rijden. Ik had daar zelf ernstige twijfels over. Het door mij vooraf meest gevreesde punt in de koers - de eerste 2 kilometer van de Alpe - bleek ook daadwerkelijk scherprechter.
Ik moest Bert meteen laten gaan en zat daar behoorlijk stuk. Vanaf Huez kon ik wat herstellen en een paar tandjes bijschakelen, maar het gat was al te groot. Ik kwam vier minuten na Bert binnen in 8:10."

Ondertussen is Guus, boven op de Telegraph in de bezemwagen gestapt. Om ruimte te maken voor de andere deelnemers is hij weer op de fiets afgedaald van de Galibier. Na een lekke band in La Grave neemt hij weer zijn oude plekje, naast Kees Bok, in. Gerrit, die lang op Guus en Quirijn heeft gewacht, komt als laatste aan de voet van de Alpe d'Huez. Het is inmiddels zo hard aan het onweren dat Leon hem met klem adviseert niet de berg op te gaan. Gerrit
luistert en baalt.

15.05
Al met al een mooi koersverloop. Bert won dus met een tijd van 08.05. Tot ieders verbazing kwam Toon nog als derde binnen en niet Lucas, Michiel, Jeroen of Mart. Toon heeft zijn race heel mooi opgebouwd en vooral zijn hartslag goed in de gaten gehouden. De meest bijzondere prestatie was natuurlijk de zevende plek van de 61-jarige vader van Bart, Johan Stoffels. Dat geeft alle burgers weer moed voor de toekomst!

Van de 33 gestarte renners bereikten 21 renners de eindstreep:  Bert Zwaving, Bart Stoffels, Toon Durville, Rieks van Rooijen, Michiel Dronkers, Mart Dominicus, Johan Stoffels, Jan-Maarten Deurvorst, Ruben Koeckhoven, Lucas IJsseling, Ivo van Hilvoorde, Marja de Ridder, Martin Wiegers (introducee), Marlin Burkunk, Klaas Fopma, Ko van Reenen, Evert Fermin, Diek Kubbe, Peter Valckx, John Griet (rode lantaarndrager), Rene Freeken (introducee).

De overige renners sloegen de Alpe over en behaalden daarmee de Marmotton: 
Theo Termaat, Gerrit Koopmans, Maarten Veen Quirijn Kuchlein, Jack Zwartveld, Koen van Wijk, Frans Blom, Piet van Oosten.

>> Bekijk hier de uitslagen van alle deelnemers
>> Bekijk hier de foto-reportages van Kees Fopma, Kees Bok en Theo Termaat

Verslag
Jan Maarten Deurvorst (08.54)
Marlin Burkunk (09.59 u.)