Meer dames!

door: Eric van Steijn

(verslag 2e nazomerwedstrijd 22 aug 2018; zie voor uitslagen en tijden: MyLaps)

2de nazomer wedstrijd en het regent niet. Dat voordeel is in ieder geval binnen. Tevens zijn er voldoende A- en B-rijders om twee pelotons te laten rond rijden. De vakantieperiode zit er bijna op en al dan niet gebruind en afgetraind vinden de Trappisten weer de weg naar Spaarnwoude voor een paar rondjes hardrijden op de fiets met clubgenoten.

 

Vandaag rijden we in de B groep met vier(!) dames in de rondte. Volgens mij de “schuld” van Ivo, maar zeker weten doe ik het niet. Als dit wel het geval is, dan hulde aan Ivo. Dames in je peloton geeft een extra dimensie. Ik weet niet of er al onderzoek naar gedaan is, maar ik stel toch vast dat er direct harder gereden wordt. Willen de mannen zich hier (on)bewust laten gelden? Na drie rondje knallen vrees ik het ergste voor de dames, maar die vrees is geheel onterecht. Ze zijn er nog alle vier en geven niet de indruk onder de indruk te zijn van dit spierballenvertoon.

De hele koers is het een komen en gaan van aanvallen, gaatjes dicht rijden en de boel op stelten zetten. Vooral Thomas is de Sjaak. Iedereen kent nu zijn kwaliteit wel zo’n beetje en hij krijgt geen meter spelling. Er was trouwens nog best tijd voor een stukje cyclocrossen onderweg. Eventjes lekker door de berm rossen. Gelukkig zonder erg. En Tim had een onwillige voorderailleur, die hem een extra work-out aanbood door niet van het kleine blad af te willen gaan. Tim bewijst hier dat de koers ook te doen is met een 39x11 als zwaarste verzet.

Voor mijzelf is deze koers een bijzondere ervaring. Ik rij in de rondte met 3x2,5mg Dexamfetamine (beter bekend als Speed) in mijn mik. Vroeger een bekende drug in het wielerpeloton, vooral in het zesdaagse circuit, alwaar het gebruikt werd om wakker en alert te blijven. Voor mij is het proefmedicatie. Na een lange zoektocht is er bij mij na uitgebreid testen ADD (Attention Deficit Disorder) gediagnostiseerd. Heel verhelderend, maar het had 50 jaar eerder gekund. Dopamine is hier het sleutelwoord. Dat is de stof die onder andere vrijkomt in je hersenen als je lekker aan het fietsen bent. Een ADD-er heeft hier chronisch te kort aan en kan dus alle hulp gebruiken. Ga ik er harder van rijden, helaas niet, maar de chaos in mijn hoofd blijft hiermee op afstand. Wel zo rustig.

In plaats van de gebruikelijk onrust, die zich meestal van mij meester maakt in de laatste ronde, ervaar ik nu rust. Nog scherper dan anders, zie ik de bewegingen en lijnen in het peloton. Tim vraagt of ik zijn lead-out wil zijn. Kruip maar in mijn wiel. Let’s go. Ik weet waar ik moet zijn. Wind tegen op het laatste rechte eind naar de streep, dat betekent, dat het peloton in de laatste bocht naar buiten zal uitwaaieren. Ik blijf strak links rijden en schuif in de laatste kilometer mee naar voren. We draaien met de hele groep op volle snelheid de bocht in. Ik stuur strak langs de witte lijn de bocht uit en een vrij en open weg naar de streep openbaart zich. Vol gas naar de finishlijn! Herintreder Marthijn Licher heeft echter de beste keuze gemaakt en rijdt onbedreigd naar de overwinning. Ik hoef alleen Joost voor te laten, alhoewel mijn Mylaps op de voorvork zit en de zijne aan de enkel. Mijn Mylaps wint het op de streep, maar fysiek is zijn voorband eerder. Ik moet er erg om grinniken. Daar komt Joost strak wel achter als hij de Mylaps uitslag bekijkt. Tim is mij niet voorbij gereden vreemd genoeg, zoals het een sprinter betaamd. Kramp. Tja, als je de halve wedstrijd op het binnenblad moet afwerken, kan dat gebeuren.

De dames zijn alle vier in het peloton over de finish gebold. De jury kent Marloes Mol de fles wijn voor de strijdlust toe. Welverdiend, maar ik zie hier toch ook een kleine poging van ledenwerving in door de jury. Wat mij betreft zijn de dames een aanwinst voor de club. (voor half geld rijden jullie de rest van het seizoen mee en misschien valt er nog een groepskorting te bedingen)

Al met al een heerlijke avond fietsen met vrienden. (knipoog naar Ruud)