Paloma Blanca en George Baker…

door: Johan van Marle

 (wedstrijdverslag Beverwijk B, 3-9-2018; foto's: Hans Meerman; tijden: mylaps)

 

Aangekomen op de baan van BRC, waar ik nog nooit was geweest, zoals veel dingen voor mij nieuw zijn bij ‘wedstrijdje’ rijden. De kantine ademde sfeer van sport, prestaties (Kai Reus Cees Lute en nog veel meer ‘ouwe helden’) en gezelligheid. Dat de Trappist gast was op dit parcours, deed daar niets aan af. Het groepje liefhebbers arriveerden.

Het parcours was anders dan andere jaren, werd verteld, de klim lag op een andere plek, een parcours van asfalt, oude klinkers en nieuwe klinkers. Iemand uit de A-groep tipte me… het is een zware koers. Zeker als je mee gaat doen om de bergpunten. Hij legde me uit hoe de koers werkte… 1 punt bij elke ronde. Simpeler kan het niet. Maar als het een klimwedstrijd is, dan wil je toch ook wel meedoen om die punten. Ik stelde me tot doel, minimaal 1 punt. De rest zien we wel en lekker (veilig) rijden.

Dat lekkere rijden ging in het begin helemaal niet. De klinkertjes, de afdaling, het vollopen van de benen en happen naar lucht bij elke klim, remmen in de bocht na de afdaling, omdat je best wel hard ging.. allemaal ff wennen en…. Er zat een witte duif op de baan. Een beetje versuft, elke op een ander plekje liep dat arme beestje in de weg. Het liep slecht af met “George*”… iemand reed in het peloton over hem heen en de volgende ronde lag ‘ie’ daar, tussen z’n eigen veertjes. Opruimen en doorgaan, een paar grappen (moet kunnen) en de wedstrijd vervolgen. Mijn bergpunt sleepte ik binnen, maar moest daar wel 5 ronden van bijkomen, hadden die anderen dat dan niet…???. Ruud, Thomas en Niels gingen elke vol voor de punten en maakte de koers, knap hoor. De rest was aan het volgen en hier en daar een poging, al dan niet met succes voor het begeerde puntje….

 

Nog 5 ronden en Ruud was weg. Hij wilde zijn punten als bergkoning veilig stellen en hield een voorsprong van pakweg 200 meter op het peloton. Niemand trok door om hem terug te halen en het spel was begonnen om jezelf op te maken voor de eindstrijd. Een sprint zag ik niet zitten, dus met 2 ronden op het bord ben ik na de klim maar gegaan. Tot mijn verrassing ging niemand mee. Op naar Ruud, die de laatste klim won. Ik ging er zo hard mogelijk als ik kon langs…. Hij riep nog “dat doe je goed…”. Ruud kon niet volgen en werd mooi 2e en gelukkig was het baantje maar 1300 meter lang. De afdaling, de bocht en het doorrammen met een grote voorsprong gaven het besef… Huh, ga ik dan ook nog een wedstrijd winnen? Verbaasd, blij, onwennig… ik heb er 3 dagen niet van geslapen. Wat is winnen leuk zeg…

En ik zing maar 1 liedje….van en voor ‘George’…

 

*SpeldNoot van de webredactie
De ornitholoog van onze vereniging, Joost Hartog, heeft de identiteit weten te achterhalen van de duif. Het arme beestje kwam uit Bergen op Zoom en was op weg om een winnende tijd neer te zetten in een andere wedstrijd. De eigenaar betreurt het zeer dat hij is overleden bij dit verkeersongeluk. Wim zal worden vervolgd vanwege het toepassen van onvrijwillige euthanasie.