'Waarom doe je dat nou?'

door: Mart Dominicus

Meende ik alle verantwoordelijkheden die aan het (naderende) voorzitterschap kleven te hebben overdacht, blijk ik er een cruciale compleet over het hoofd te hebben gezien. Er moest een cyclocross aan te pas komen om me hiervoor de ogen te openen.

Een korte reconstructie:
De achtste wedstrijd van de Amsterdamse Cross Competitie vond afgelopen zondag op en rond het parcours van Ulysses in Amsterdam-Noord plaats. En voor het eerst dit seizoen  waren de omstandigheden me gunstig gezind. Nu eens geen kurkdroge racebaan, maar regen, modder en gestoemp. Kortom: een dolle boel. Eindelijk kon ik me ook weer eens aan pelotonvulling ontstijgen en een beetje meedoen met de eerste helft van de deelnemers. Zozeer zelfs dat ik na verloop van tijd Willard in het vizier kreeg. Willard, samen met Rinus de grote man achter de ACC, had ik tot nu toe enkel voor en na de koers gezien, tijdens de wedstrijden had hij geen kind aan me. Maar nu glibberde ik toch onmiskenbaar dichterbij. Ik kom een rondje in zijn wiel op adem en steek hem dan resoluut voorbij. Willard, ook niet van gisteren, klampt aan. Totdat we aankomen bij een punt waar een onverlaat het afzetlint aan flarden heeft gereden en je een piepklein stukje kunt afsnijden. Twee, drie meter, meer is het niet. Ik zie de renner voor me zonder dralen de kortste weg nemen en doe hetzelfde. Normaal ben ik niet zo voor dit soort acties, maar deze afsnijding is zo logisch dat ik er amper bij stil sta. En tijdens de volgende doorkomst blijk ik wederom niet de enige. Ik voel er niets voor om het braafste jongetje van de klas te zijn (dat ben ik al doorgaans bij de start, met alle nadelige gevolgen van dien) en herhaal mijn actie. Willard zie ik niet meer achter me, die heb ik blijkbaar definitief afgeschud. Nietsvermoedend passeer ik een ronde later de meet en als Willard even daarna binnenkomt, wil ik hem de hand reiken. Zo van: mooie strijd.

 

Daar heeft Willard geen boodschap aan.
In plaats van een hand krijg ik echter de volle laag. 'Waarom doe je dat nou?' Ik heb geen idee waar hij het over heeft. 'Waarom snijd je af?! Daardoor ontstond een gaatje. Je weet dat ik dat niet kan doen.' Ik probeer tegen te sputteren door te zeggen dat ik echt niet de enige was. Bovendien had hij nog twee ronden tijd om dat eventuele gaatje weer dicht te rijden. Daar heeft Willard geen boodschap aan. Hij dendert lekker door. Hij zal er geen melding van maken, maar het is door dit soort gedrag dat hij er na dit seizoen als grote animator mee stopt. Hij heeft er zijn buik van vol. Tsjonge, dat wat ik deed was inderdaad niet helemaal volgens de regels, maar op zoveel ophef over een paar meter had ik niet gerekend. Hij zei nog net niet dat ik ook schuldig was aan de opwarming van de aarde, maar veel scheelde het niet. Willard is van onschatbare waarde geweest voor de ACC, hij is voor 90% verantwoordelijk voor de successtory van het initiatief, maar ik krijg stilaan de indruk dat de rek er bij hem een beetje uit is. Anders kan ik zijn reactie nauwelijks verklaren.


Dominicus als model-Trappist 

Achteraf is vooral zijn 'Je weet dat ik dat niet kan doen' blijven hangen. Eerlijk gezegd heb ik daar op dat moment geen seconde aan gedacht. Ik had mijn handen vol om mijn fiets op het bochtige traject in het gareel te houden. Pas later drong de impact van zijn woorden tot me door. Als kopstuk moet je natuurlijk het goede voorbeeld geven. Nu ik zijn punt snap, slaat de schrik me om het hart. Moet ik straks als voorzitter ook me voorbeeldig gaan gedragen? Dominicus als model-Trappist. Dat wordt een opgave van jewelste. Wat bijvoorbeeld te doen met de zoveelste stomme gaten-dicht-rijder? Hem in plaats van een uitbrander geven een ledenkorting aanbieden? Wat als, tijdens de IJsselmeer-koers, de groep extra gas geeft op het moment dat je bidon uit je handen glipt en je kilometers lang in de achtervolging moet? Bij thuiskomst het hele stel een rondje geven? En stel dat Jan Maarten zijn GP Ger Hermans-truc nog eens herhaalt? Hem als een gretige rondemiss zoenen? Is dat wat van een voorzitter gevraagd wordt: geen faux pas meer en alles met de mantel der clubliefde bedekken? Ik doe geen oog meer dicht. :-)