Verslag openingswedstrijd B (31 maart 2019).

door: Ruud van Straten


Ja, met dank aan Zwift! Ik denk dat iedereen bij FC Trappist inmiddels wel weet wat Zwift is, maar toch heel in het kort een hele enthousiaste uitleg: “Zwift is echt fietsen, maar in een virtuele wereld

Zwift is mateloos populair onder veel wielrenners. Het trainen op een stilstaande fietstrainer wordt met Zwift namelijk een heel stuk leuker. Die populariteit is mede te danken aan dat Zwift een realistische fietservaring geeft. Gaat het steil omhoog op je beeldscherm? Dan voel je de weerstand ook daadwerkelijk toenemen als je gebruik maakt van een slimme of smart fietstrainer. Heb je een hele geavanceerde fietstrainer? Dan trilt die zelfs mee als het wegdek slecht wordt! Extra voordeel van fietsen op Zwift is dat je niet meer in je eentje hoeft te fietsen als je op de fietstrainer zit,. En dan is het ook mogelijk om te af te spreken met je vrienden, te chatten of bijvoorbeeld kudo’s te geven aan je mede-fietsers.”

 

De afgelopen winters hield ik mij aan het Jan Ulrich trainingsprogramma. Een trainingsprogramma waarbij de fiets soms weken niet werd aangeraakt. Eten, een biertje op zijn tijd en mijmerend over het net afgesloten seizoen. Ik had niet al teveel woensdagavonden bezocht en de resultaten vielen wat tegen. De “klimkoers” op Beverwijk gaf mij hoop.  Daar had ik echt lekker gereden en met goed resultaat. Stiekem had ik het plan opgevat om het komende seizoen minimaal een wedstrijd winnend over de meet te gaan.  

 

Op een regenachtige avond in december was ik in mijn schuurtje aan mijn fiets aan het sleutelen. Op de podcast van Live Slow Ride Fast ging het over Zwift. Het was geweldig, iedereen deed het, iedere zichzelf respecterende (amateur) wielrenner zat deze winter minimaal 2 keer per week op dat ding! Het is een uitstekende trainingsvorm, leuk, gezellig ook! Hoe langer deze aflevering duurde, hoe meer zorgen ik mij begon te maken. Ik zag in gedachten de noeste koppen van mijn concurrenten zwetend op hun zolderkamer. Het hele B peloton deed zijn trainingsprogramma’s, wedstrijdjes, social ride’s op Zwift, het kon niet op!  Ik wierp een blik op de Tacx die al jaren in de originele verpakking in een hoek van de schuur staat. Twijfel begon zich van mij meester te maken. Hoe kon ik mijn, toch wel uitstekende plan om een wedstrijd te winnen, nu nog met succes tot uitvoering brengen? Aan het eind van de avond had ik mijn besluit genomen. Een mooie trainingswinter volgde.

 

En toen was het zover, zondag 31 maart 2019, de openingswedstrijd van het seizoen. Een wedstrijd waaraan ik nog niet eerder had meegedaan. Ard kwam mij, na een jaar FC Trappist afwezigheid van zijn kant, oppikken en gebroederlijk reden wij naar de wielerbaan. Dat er een proloog over 1 ronde verreden moest worden, las ik een paar dagen van tevoren. Een “tijdrit” dat was voor mij 25 jaar geleden voor het laatst!! Ik verwachtte hier dan ook niet al teveel van, maar wilde de benen toch enigszins opwarmen voor het echte werk. Een mooie tweede plaats achter Bernard was het resultaat.  Dat gaf mij vertrouwen. De trainingen die ik deze winter had afgewerkt, betaalden zich uit.

 

Tijdens de eerste rondes van het criterium voelde ik dat ik het opwarmen tijdens de tijdrit iets overdreven had. Stramme spieren, nu al! Er werd weer ouderwets gekoerst. Veel uitloop pogingen van bekende aanvalslustige types zoals Ivo, Joost, Rieks, Piet, Joop, Ard en Klaas. Maar ook van nieuwe gezichten. Ook ik deed een paar verwoede pogingen, maar er stond een straf koud windje, dus al te serieus nam ik alle, dus ook mijn eigen, pogingen niet. En toch was het tempo niet verkeerd. Er was dan ook weinig gelegenheid om bij te kletsen achter in de groep. Een kort gesprekje met Theo, een gebbetje met Eric, maar daar bleef het bij.

Voor snode plannen maken, was des te meer tijd. Een eindsprint is niet mijn ding, dus voor een goed resultaat moest er wel iets gaan gebeuren. Mijn plan lag vast. “Met nog een ronde te gaan, ga ik het proberen.” Een alles of niets poging. Ondertussen monsterde ik de mannen om mij heen. Wie zagen er fris uit en wie niet.

Maar met nog twee rondes te gaan - precies op het punt waar ik zelf een ronde later wilde gaan - zag ik een van de frisse gezichten de gaskraan open draaien. Rieks! “Die laat ik mooi niet alleen gaan” schoot er door mij heen. En ik sprong in zijn wiel. We reden kop over kop en hadden al snel een mooie voorsprong. Met nog een ronde te gaan moest ik bij het afgeven van de kop een klein gaatje laten vallen. Maar gelukkig reed ik dat, met de wind in de rug, weer dicht. Om het overzichtelijk te houden, kwam de kopgroep  van de A’s ook nog eens voorbij. Gelukkig hervond ik mijn benen en zette ik mij voor een laatste lange beurt op kop. Als sprintstrijkijzer koos ik ervoor om de regie te houden en van kop af aan te gaan. Ik zag de A rijders rechts van de weg zitten en koos ervoor om het Rieks niet te makkelijk te maken. Als ik mijn lijn houd, moet hij de linker kant kiezen. Hij koos in eerste instantie rechts, zag de A’s en moest herstellen. Op dat moment zette ik nog eens extra aan. Maar Rieks kwam nog naast mij. Wat was dit nu? Nog een paar ferme trappen en daar was de streep. En mijn eerste overwinning bij FC Trappist!

De trainingen deze winter hadden zich nu al uitbetaald. Gemotiveerd (of gedreven door angst?) door Zwift, liet ik de bank geregeld links liggen en greep ik de kansen om te trainen aan als ze daar waren. Mountainbiken door de duinen, op het strand, ’s avond op het industrieterrein intervalletjes afwerken. Lekker buiten, in weer en wind. De Tacx gaat onuitgepakt op marktplaats…