Krimpenerwaard; een korte impressie van een Toertocht

 

door: Max van der Heijden.

(>>foto's)

Zondag 5 mei heb ik met Marijke de Krimpenerwaard toertocht van de Trappist gereden.

De weersvoorspelling was matig, maar we besloten toch om met Perry naar de start in Nieuwerkerk te fietsen. Dat ging perfect: een kleine groep en er werd constant met een voor iedereen haalbaar tempo gereden en de wind stond gunstig (mee dus). We hadden een lekke band bij de koffiepauze op een paar kilometer van Nieuwerkerk en twee van ons bleven achter om de pechpiloot te helpen. Evengoed was een van hen in staat om de twee anderen met snelheden van ruim boven de veertig, in die paar kilometer te lossen - naar later bleek een veeg teken.

 

De route van de toertocht was prachtig (vorig jaar ook al gereden) en er werd eerst vrij relaxed getoerd. Dat werd de laatste ca. 20 kilometer voor Vianen (pauzeplaats) wel anders: voorrijder Wim had aangegeven dat er een snellere groep met een andere voorrijder kon worden gevormd om genoemde afstand te overbruggen. Ik realiseerde me niet dat “sneller” in dit geval voor een onvervalste afvalrace stond en ging mee. Na een aantal kilometers jakkeren gaf ik er de brui aan en reed in eigen tempo verder. In Vianen aangekomen bleek de “langzame” groep uiteindelijk praktisch even snel! Tja.

Na de lunch in hetzelfde etablissement als vorig jaar (ook het toilet in de keuken was nog hetzelfde – waar blijft de Keuringsdienst?) bleek er een tekort van 19 euro: waarschijnlijk verkeerd geregistreerd door de wat chaotische serveerster. Toch vervelend.

 

Het tweede deel van de toertocht leidde dit jaar langs de Oostkant van Utrecht en was zeker verrassend. Een nadeel van de deels nogal smalle weggetjes en paadjes met scherpe bochten was dat je er geen snelheid kunt maken en het weer zat ook niet echt mee. Bij bredere wegen werd door een select groepje de gaskraan dan ook weer fors opengedraaid. Dit deed Wim tijdens het schuilen voor een regenbui besluiten om aan te geven dat hij ons na het bereiken van de Vecht, geheel vrij liet om op eigen gelegenheid naar huis te gaan. Dat is misschien niet de bedoeling van een georganiseerde toertocht, die m.i. eigenlijk zou moeten uitgaan van het principe “samen uit, samen thuis”.

Bij de Vecht aangekomen (daar hebben we nog op elkaar gewacht) werd het tempo door voornoemde elite weer flink opgeschroefd en de rest dus gelost. Ik moet eerlijk erkennen dat ik (uit macht der gewoonte) de snelle groep gevolgd ben en onvoldoende heb omgekeken, ervan uitgaande dat zich weer een tweede groep zou vormen. Dat bleek slechts deels het geval. En dat terwijl de meeste Trappisten nog zo’n 25 tot 35 kilometer te rijden hadden tot huis.

Bij de nieuwe fietsbrug over het A’dam Rijnkanaal heb ik op Marijke gewacht, die met een groepje achterblijvers (?!) meefietste en zijn we afgeslagen naar Abcoude. Thuisgekomen (eerst twee fietsen schoonmaken en douchen, daarna pas bier) hoorde ik dat de voorrijder in al het geweld was ten onder gegaan. Twee attente Trappisten hebben hem gelukkig onder hun hoede genomen en veilig thuis afgeleverd.

 

Het was een mooie toertocht, maar wel teleurstellend dat ie zo moet verlopen en eindigen. De vrijwillige voorrijders van toertochten verzetten veel werk en het zou toch mooi zijn als anderen hen meer zouden helpen met kop- en staartwerk en vooral ook met wat meer zelfbeheersing – de Trappist organiseert ook Wedstrijden  waar eenieder zich kan uitleven met gelijkgestemden….. En het gerucht gaat al dat meerdere oudere leden de toertochten gaan mijden.

Wellicht kan de Toercommissie zich hier (nogmaals) over buigen.