Fietshelm - altijd op

door: Ben Koeleman

Het is hoogst onzeker of ik dit stukje had kunnen schrijven als ik in september 2013 tijdens een rustig trainingsrondje geen helm had gedragen.  Met helm bleef de schade ‘slechts’ beperkt tot een paar gebroken ribben, een breukje in een van mijn handen en een breuk  van de bovenkaak.

 

Waardoor het ongeluk was veroorzaakt zal ik nooit te weten komen. Ik kwam bij toen ik in de ambulance werd gedragen. Na een paar weken zat ik weer op de fiets.

Wat er minder goed vanaf kwam was mijn helm.  Die was op meerdere plaatsen gebroken maar daar was hij voor gemaakt: om te breken en de inhoud heel te houden.

Fietsers die geen helm dragen hebben daarvoor verschillende excuses: ‘het is benauwd, ik vind zo’n ding op mijn hoofd irritant, ik val nooit,  ik kan goed fietsen en heb geen helm nodig’.

Een ongeluk kan iedereen overkomen, door eigen schuld,  door toedoen van een ander of door pure pech, goede fietser of niet. Als je alleen een tochtje maakt is het verstandig een helm te dragen. Als je in een georganiseerde groep, in ons geval de FC Trappist, een tocht fietst draag je een helm niet alleen omdat het voor jezelf verstandig is maar ook omdat je niet wilt dat de groep moet meemaken dat jij zwaar gewond (of erger) raakt omdat je een helm niet nodig of niet zo prettig vond.

Tijdens wedstrijden is een helm verplicht: geen helm, geen wedstrijd. Dan lijkt niemand daar een probleem mee te hebben. Hetzelfde gebeurt bij officiële (niet Trappist) toerevenementen in het buitenland. Het is raar dat er opeens wel een probleem van wordt gemaakt als we in Trappist verband op de openbare weg, waar het ook niet veilig is, fietsen.  

 

Ik stel daarom voor de helmregel ook van toepassing te verklaren voor toertochten. Geen helm, niet meedoen.