Verslag 2e voorjaarswedstrijd A (my laps)
door:
Rinus Cerfontaine 

 


Toen ik m'n collega's donderdag aan de lunch vertelde hoe ik de A wedstrijd had gewonnen, namelijk door binnendoor 2 van de 3 voorgangers te passeren en de binnenbocht in te duiken, schudden ze wat meewarig hun hoofd. Of ik nog wist hoe ik er een half jaar geleden bij had gelopen en of ik daar nog wel eens aan dacht. Of was wedstrijd rijden voor mij gewoon een rode lap met met maar 1 doel en 1 gedachte: winnen. 'T antwoord wat ik gaf werd wat meewarig aangehoord.

 2 gedachten gingen door m'n hoofd voor aanvang van de wedstrijd. "Sparen" en "blijft het droog"? 


Sparen omdat ik qua conditie toch echt niet zo in vorm was als vorig jaar, getuige de frequente krampscheuten  's nachts als ik onbewust verkeerd bewoog. Sparen dus en dat ging redelijk goed in een peloton dat aan een ploegentijdrit bezig leek te zijn. Iedereen wachtte af of een ander zich echt wilde inspannen leek het . Voor iemand met een goed eindschot en nu weinig inhoud ( ik was nog moe van de wedstrijd bij Ulysses de dag ervoor) prima omstandigheden. 


Minder blij was ik met het feit dat t toch nog ging regenen de laatste ronden. Werd t nu glad of niet? T leek van niet maar toch ging iedereen wat voorzichter de bochten door. 


Op t laatste lange rechte stuk zat iedereen nog bij elkaar. Ik schoof wat op naar voren aan de linkerkant om niet ingesloten te raken. Bas komt links langs om als 1e de bocht in te willen, ik spring gemakkelijk mee en zie dat m'n 3 voorgangers netjes links de deur open laten. Als ik voor de bocht er voorbij ben heb ik kans om te winnen denk ik instinctief meteen. Leendert laat de deur netjes open , ik kom tot in positie 2. Ik houd goed strak de binnenbocht aan. Dat gaat met de snelheid die ik heb zo te voelen goed en versnel in de bocht naar m'n voorganger toe. Direct na de bocht er voorbij en naar rechts zodat m'n achtervolgers door de wind moeten als ze me voorbij willen. Op de 12 en duwen maar. Ik verwacht dat ik ingehaald ga worden naar als ik al sprintend omkijk zie ik dat ik een flink gat heb. De 1e plek is binnen. 


Na afloop hoor ik dat het ronden van de bocht buiten om iemand heen inderdaad langer duurt dan binnendoor.  Ik dacht  toen nog wel "allemaal heel aan de finish, mooi zo".