Hemelvaartdag op de Col de Lure

 

verslag: 30 mei 2019 

 

Hemelvaartdag, een vrije dag voor de Fransen. Er komt een echtpaar in een auto langzaam de berg af gereden. Ze staan bijna stil om langs ons bonte gezelschap te sturen. Ze draaien hun hoofd van hun nek om te zien wat hier gebeurt. Aan de ene kant van de weg een stuk of twintig mensen op geïmproviseerde banken en aan tafels in de berm, aan de andere kant het wijdse uitzicht en een monument met daar omheen nog een stel mensen die geknield iets met bloemen doen. Qu'est ce qui se passe?

Om het monument voor Johnny te onthullen is zowat de hele groep van vorig jaar opnieuw op deze plek bij elkaar met nu ook Joost Hartog en zijn vrouw Kaat. Ook Anne en Bas zijn weer hier: Anne van het huis waar we in wonen en Bas onze kok, die voor brood en drinken op de tafels heeft gezorgd. Zij zijn wel halve Trappisten met al hun betrokkenheid. Helemaal prachtig dat de familie van John hierbij is: zijn zus Sonja met haar man Pierre en hun zoon Johan. Zij zijn uit Den Bosch opgehaald door Tomas, zoon van Piet.

Wat een grote ogen hebben die mensen in die auto, ze proberen tegelijk links en rechts te kijken. Ze zien ons, ze zien het monument, dat schitterende monument, een ronddraaiend fietswiel van zwart marmer. Hoe kan het dat het draait? Je moet er een slinger aan geven en dan draait het wel twintig minuten door. Daar staat de beeldhouwer zelf, Diek. 'Magnifique!'

Het Franse stel bedwingt zijn nieuwsgierigheid, de raampjes blijven dicht, ze sukkelen voorbij.

Een grote groep Trappisten is vanmorgen op de fiets vertrokken naar deze Col de Lure, een in memoriam fietstocht waarvan ze nu na 70 kilometer en op 1700 meter hoogte nog niet eens op de helft zijn. Sonja haalt uit een plastic tas het marmeren herinneringsbordje van de familie en houdt een toespraak, midden op de weg, geëmotioneerd. 'Lieve Johnny, je blijft altijd bij ons.' De burgemeester en de vorig jaar zo welwillende gendarmes uit het dorp in het dal had ik uitgenodigd om hierbij te zijn maar zij konden niet, vrije dag, Europese verkiezingen. Wel komt er nog een journalist van de regionale krant. Zij maakt foto's en vraagt naar onze dramatische geschiedenis. Een jaar geleden lag onze fietsvriend Johnny na een acute hartstilstand langs deze weg. Oui, il était ici, precies hier in de berm lag hij. Het staat in mijn geheugen gegrift. Reanimatie mocht niet meer baten. Brandweer, gendarmes, dokters in de helikopter, niemand kon daar nog iets aan doen.

Het Franse echtpaar rijdt verder. Misschien dat ze over een paar dagen La Tribune lezen en iets begrijpen van onze séance op de berg. Wij draaien nog een keer aan het wiel, ieder van ons plengt er gin overheen. We hebben op een indringende manier Johnny in onze gedachten gehad, iets rond gemaakt misschien.