Zandvoort 2019: van het thuisfront zeker geen toestemming...

door: Jack van Honschoten

Op 5 mei tijdens een 50+ koers jammerlijk over de kop geslagen en mijn schouderdak gebroken. Gezien de snelheid en de schade aan mijn helm mocht ik van geluk spreken volgens de trauma-arts . Dat wordt voorlopig niet fietsen/koersen sprak het thuisfront.

Na circa 2 weken niets doen was ik het al helemaal zat en besloot voorzichtig een stukje op de racefiets te fietsen. Viel niet tegen en bij thuiskomst keek ik met een schuin oog op de wedstrijdkalender. 28/5 Zandvoort een monument onder de Trappistenklassiekers! Met de Formule 1 in aantocht misschien wel voorlopig de laatste? Het zou fantastisch zijn om daar aan de start te kunnen staan!

Een dag van tevoren besluit ik mee te doen. Van het thuisfront verwacht ik zeker geen toestemming dus ik besluit mijn fiets 's morgens mee naar de praktijk te nemen en via een appje te laten weten dat ik uit mijn werk een stukje ga fietsen. 'Geen koers toch?'  was de respons.

Onzeker over mijn vorm neem ik me voor om rustig van start te gaan maar al na een paar kilometer wint de strijdlust het van mijn verstand. Een aantal ontsnappingen worden in de kiem gesmoord maar ik zit er steeds goed bij en ik heb het gevoel dat ik wat over heb. Kort nadat ik een tip van Peter ter harte wilde nemen om een groepje te laten rijden, zie ik Huub wegrijden.
Zonder na te denken spring ik er alweer achteraan en al snel zit ik in Huub zijn wiel met een redelijk gat naar het peloton. De groep komt dichter bij en Peter vindt de aansluiting. Met z’n drieën lukt het door goed samen te werken de voorsprong uit te bouwen maar het is nog een flink eind naar de finish. Het tempo moet hoog blijven om de jagende, hongerige honden van ons af te houden dus ik neem een paar keer stevig over. Huub moet lossen. We gaan met z’n tweeën door en winnen weer wat terrein. Twee ronden voor het einde moet ook Peter lossen en dan rij ik solo op het circuit van Zandvoort op een mogelijke overwinning af (dit had ik een week terug nog niet durven dromen).
Maar 2 ronden solo is nog ver en ik heb geen idee hoe groot mijn voorsprong is. De laatste rondes passeer ik een aantal B-rijders die reeds gefinisht zijn en raak ik het overzicht op de achtervolgers kwijt. Plotseling krijg ik Mike in de gaten die niet ver achter me zit. Dit ga ik niet meer weg geven, die man moet ook vermoeid zijn en ik zet weer wat aan. Voor de laatste keer de Tarzanbocht in met genoeg voorsprong en lekker vol gas voor de wind op de beruchte finish af. ZALIG! Met de bloemen kon ik natuurlijk niet thuis komen dus die heb ik aan Marlin gegeven.