Onderweg naar en tijdens 3CV

door: Bert Zwaving

 

Mijn voorbereiding op 3CV was nogal misgelopen omdat ik tijdens mijn geheime trainingskamp in Italië in de B&B van Adrea Tafi vanwege een laseringreep voor een scheurtje in mijn oog vooral het bed heb moeten houden. Bij terugkomst kwam er van trainen ook niet veel meer dan een half rondje Markermeer met Mart en een trimmerskoersje op Sloten.

 

Mijn omgeving uitte wat twijfel over de haalbaarheid van het plan maar uiteindelijk leek mij het op de fiets naar de Cevennen rijden nog de enige mogelijkheid om een beetje scherp aan de start te komen. Ik kies voor een minimum aan bagage: 1 extra wielertenue, een trainingspak, slippers, reparatiespullen, een tablet, een zakmes en 2 powerpacks voor navigatie en telefoon. Te verpakken in extra grote zadeltas en stuurrol, 7,5 kg bij elkaar.  Het eerste stuk naar Zuid-Limburg had ik al vaak genoeg gereden dus op 7 juli de trein naar Heerlen genomen. De dame tegenover mij bleek hostess op een Cruiseship dat net aan het IJ was afgemeerd. Zij bevestigde al mijn vooroordelen over de gasten aan boord als een stelletje slome en vervelende, verveelde consumenten. Zij leeft pas weer op als ze met een kleine groep reizigers door Afrika kan trekken.

 

7 juli Heerlen/Sterpigny. 134 km, 2032 hoogtemeters. In Heerlen was nog geen kopje koffie te krijgen en het fijnste is dat je er snel weer uit bent. Het weer is fris genoeg voor mouwtjes. Ik was van plan de Groene weg naar de Middellandse zee te volgen en had deze op mijn Garmin geladen. Dat ging onderweg niet van een leien dakje, maar als je je aanpast aan het software ontwerp dan kun je er wel mee rijden. De route gaat door het stuk Ardennen dat de LBL en TBT-rijder goed bekend is. Na 130 km vind ik via Booking onderdak in een hotelletje in Sterpigny vlakbij de grens met Luxemburg. Te eten is hier niets te krijgen dus het is goed dat ik oudergewoonte getrouw de volgende maaltijd zelf bij mij heb. Niks mis met een goede broodmaaltijd. Ik spoel m'n fietskleding uit en rol ze droog met de doek die in de badkamer hangt. Dit wordt mijn vaste gewoonte. Wandelingetje door het dorp en daarna plat.

 

8 juli Sterpigny / Les Etangs 175 km, 1717 hm. Mijn spulletjes hangen alweer droog voor het raam. Het ontbijt is royaal en gevarieerd. In het volgende dorp vul ik meteen mijn voorraden weer aan. De route is fraai langs stroompjes en door de bossen. Vrij snel rij ik al in Luxemburg, het asfalt is plots heerlijk glad. Met slechts twee etenspauzes kar ik vlotjes door Lux heen. Luxemburg stad kende ik alleen van het station.  Nu kom ik via een poort in het bolwerk in de oude stad en krijg ik een een heel andere indruk. In het park bij Lux blijkt dat de pain bagnat ipv tonijn kip bevat, dus deze maar voor een passant klaar gelegd. Ik heb plots wat last van brandhaartjes die ik kennelijk ergens bij een eikenlaan heb opgelopen. Bij gebrek aan plakband gebruik ik kauwgum om de haartjes te verwijderen en dat werkt verrassend goed. Het is nog steeds lekker fris weer. In Noord-Frankrijk beginnen de glooiende graanvelden. Aan deze kant van Frankrijk zijn deze wat minder monotoon dan de eindeloze graanvelden in het westen maar het gaat toch wel een beetje vervelen. Gelukkig is er wel af en toe een dorpje met zowaar een winkel of een cafeetje. Het hotel ter hoogte van Metz had de code van voordeur gestuurd en in de lobby ligt de sleutel van de kamer voor mij klaar. Het restaurant biedt een voordeelmenu voor hotelgasten dat bovendien op het terras werd geserveerd. Veel meer dan een rondje om het kasteel valt hier niet te beleven.

 

9 juli Les Etangs / Corre 209 km, 2289hm. Na een niet heel erg boeiend ontbijt snel weer op pad. Veel gedonder met de Garmin, maar op een goed moment stopt het ding met herberekenen en toont het zowaar de route, meer wil ook niet. De route golft lekker op en neer. Echt klimmen is het niet en de vaart blijft er zo goed in.  Het is iets warmer maar nog steeds een lekker windje mee. In Lunéville krijg ik een waanzinnig royaal gevulde vissalade, precies wat ik nodig heb. Na Lunévile wordt de route wat afwisselender, Riviertjes, bossen en uiteindelijke de Saone. Zo'n 10 km voor de eindbestemming koop ik een dorpswinkeltje druiven en pinda's wat goed uitkomt want er wacht geen avondmaal. In Corre word ik ontvangen door de moeder van de uitbaatster van de B&B die onderdeel uitmaakt van een boerderij bij de Saone. Het matras ligt niet heel lekker maar nadat ik diagonaal ben gaan liggen val ik goed in slaap.

 

10 juli Corre / Clairvaux les Lacs 213 km, 1900hm. Voor het ontbijt even de ketting gepoetst, kransjes geflost en de fiets afgestoft. De uitbaatster van de B&B is struise jongedame die een kans op een goed gesprek niet onbenut laat en gelukkig ook een royaal ontbijt biedt. De route verlaat eerst de Saonne om verderop de slingerende loop weer een eind te volgen.  Ik had Gy als lunchplek bedacht, maar het menu daar bevat alleen vlees en iets anders blijkt niet mogelijk, dan heb je als vegetariër gewoon pech. Een half uur verder in Marnay is de oven van pizzeria net uitgezet als ik binnenkom. Daarom maar een broodlunch op het plein voor het stadhuis. Tot dan was het redelijk vlak.  Aan het eind van de middag eindelijk een lekkere lange klim de Jura in. Eenmaal boven belt Judith, die mij op haar telefoon kan volgen. Of het geen tijd is om een slaapplek op te zoeken? Ik moet nog maar zo'n 30 km klimmen en dalen naar het hotel. De keuken was ook hier al dicht maar zo verouderen de voorraden niet. De fiets kon keurig in de garage.

 

11 juli Clairvaux le Lacs / Vienne 170 km, 1030hm. Weer een prima ontbijt. Bij de bakker flink ingeslagen. Garmin geeft het gedonder nu maar gauw op. De route volgt de Ain door de bossen en langs meren. En het schiet weer lekker op. Ik ben weer helemaal terug bij het gevoel van gewichtloosheid dat ik als 18jarige had op mijn eerste Presto vakantie racefiets.  Mooier kan het leven eigenlijk niet zijn. Ik lunch op een terras aan de rivier met soep en een visschotel. Verderop moet ik de Groene Weg route verlaten en zelf m'n route bepalen. Na het oversteken van de Rhône ga ik ten zuiden van Lyon richting Vienne. Om een beetje op tijd bij een hotel aan te komen rij ik op een wat drukkere N weg het is spits en ik word lekker meegezogen door het autoverkeer zodat ik vrij snel Vienne bereik. Hier verlaat ik het idee om verder te rijden want deze plaats ziet er met zijn oude binnenstad zo verrassend mooi uit dat ik besluit hier te overnachten. Er is een Ibis budget met een beschikbare kamer.

 

Vienne blijkt nog leuker dan gedacht. Er is een jazzfestival gaande met op ieder plein levende muziek. De sfeer is heerlijk zomers gezellig. De kathedraal is een plaatje en er blijkt ook nog een gave Romeinse tempel te staan. Omdat ik toch wel trek heb ga ik op zoek naar een maaltijd. Op een terras staat een vega menu optie en ik vraag of er plaats is. Alleen als ik aan wil schuiven, waar ik mee akkoord ben als de andere kant dat ook leuk vindt. Het blijkt een gepensioneerde dame, die ooit onderzoek deed naar slaap op de universiteit van Lyon. Het wordt zo waar nog gezellig. Uiteindelijk blijkt zij de moeder van een van de drie uitbaatsters te zijn. Geheel tegen plan kan ik het niet laten om het plaatsje helemaal door te lopen en kom uiteindelijk in de resten van de oude arena waar ook weer muziek en gezelligheid is. Inslapen kost uiteindelijk geen moeite.

 

12 juli Vienne / La Béage 143km, 2297hm. Voor een Ibis valt het ontbijt niet tegen. Het is druk met autoverkeer langs de Rhône maar er is zowaar een fietspad. Eenmaal aan de westzijde van de rivier moet ik wel een eind over de drukke weg met veel vrachtverkeer. Bij de bakker goed opgelet dat de pain bagnat wel met thon belegd is. Plots blijkt er links een fietspad een slinger van de rivier te volgen tot vlak voor waar ik moet afslaan. Bij de afslag staan wat alarmerende borden over een route barrée op mijn koers maar voor fietsers gaat dit doorgaans niet op en meestal levert het een rustige weg op. Het is niet al te steil maar het is toch wel echt lekker klimmen om uit het Rhônedal te komen. In Bourg Argental wordt nogmaals nadrukkelijk aangegeven dat de weg verderop is afgesloten, het alternatief is zo onaantrekkelijk dat ik het er toch maar op waag. Een flink eind verderop word ik door een auto ingehaald en de bestuurster is zo aardig om te vertellen dat ik ook op de fiets straks echt niet door kan rijden. Ik moet het weggetje links nemen dat ik net voorbij ben. Het is de aardigste omleiding die je maar kunt wensen. Een smal weggetje tussen bomen en velden door. In de diepte zie je de weg liggen die inderdaad over geruime lengte volledig opgebroken is en waar vrachtwagens met grind en asfalt af en aan rijden. Precies voorbij het werk kruist de omleiding mijn oorspronkelijke route. Een goed moment om bij de bakker het lokale tomatenbrood te kopen te testen. De rest van de rit is almaar omhoog maar met een kalme gradiënt. Wat lastiger is is dat de weg hier in de Ardèche niet alleen golft maar ook kronkelt. Ik heb voortdurend het idee dat ik uit koers rijd en niet opschiet. Het landschap is wel prachtig met een vulkaanpiek en ook nog eens fraaie wolkenluchten. Wederom heel laat een bed geboekt. Op weg naar het hotel nog wel een schuiver in een bocht met niet aangekondigd vers gestrooid grind in een afdaling, gaat net goed. Het laatste stuk naar het hotel gaat door een smal dal waar je het hotel aan de overkant al ziet liggen maar je eerst een grote lus om het dal moet maken om er te komen. Het hotel in een leuk dorpje is boven verwachting goed. De kamer heeft prachtig uitzicht. De kok maakt een heerlijke vega maaltijd voor mij. Het bed ligt uit de kunst.

 

13 juli La Béage / Les Pradines 156km, 2413hm. Het meest royale ontbijt tot nu toe, bijna Duits. Wat ik me gisteren niet realiseerde is dat het hotel perfect op mijn route ligt. Na wat klimmen en dalen een heerlijke lange afdaling naar Mende zo eentje waar je geregeld sneller dan de auto's gaat. In Mende is de bakker open voor een goede lunch, koffie en een laatste aanvulling van de voorraden. Gelukkig goed opgelet en koers naar de juiste Lanuéjols (dus níet die bij Mende) gezet. In Balsièges mijzelf en de bidons bij een tankstation geheel gevuld met water. Het klimmen en dalen in de Cevennen is een feest. Het landschap is indrukwekkend. Het idee dat ik het doel probleemloos in 7 dagen ga halen zoals gepland geeft vleugels ondanks dat dit de dag met misschien wel de meeste klimmeters (2500) is. Boven Enimie biedt een dame nog heel vriendelijk aan een foto van mij te maken. De afdaling naar Meyruies is van vers grind voorzien, dus even heel kalm aan gedaan. In Meyruies begin ik hem toch wel flink te voelen. Een paar dubbele espresso's en lekkers van de bakker helpen mij er weer helemaal bovenop. Klaar voor het laatste klimmetje naar de camping. Daar word ik heel plezierig en met de nodige bewondering onthaald. De door Mart gehuurde mobilhome blijkt luxe en na een goede douche en een maaltijd doe ik een rondje over de camping en begroet een aantal vroege arriveerders. Na contact met de auto van Mart reserveer ik een grote tafel voor het avondmaal. Daar treffen de meeste gearriveerde Trappisten elkaar die avond.

 

14 juli les Pradines Meer dan naar het dorp voor een kopje koffie en een rondje om de camping doe ik niet op de fiets. Ik hoor en zie de medetrappisten allerlei oefentochten maken maar ik heb besloten nu eindelijk eens verstandig te doen en me niet meer te vermoeien voordat de 3CV echt van start gaat. Met de auto doen we boodschappen en het is een smakelijk voorrecht om met Masterchef Mart een huisje te delen, alleen de hemelse modder ontbreekt.

 

15 juli Les Pradines. Peter, Joost en ik rijden met Marlin mee om de tweede etappe uit te zetten. Ik raak onder de indruk van de degelijke voorbereiding en dito uitvoering van dit evenement. Er wordt weinig aan het toeval overgelaten. Je moet wel heel erg je best doen om fout te rijden. We hangen plastic richtingbordjes op en er worden ook nog pijlen op de weg gespoten. 's Avonds sluit Peter zich aan voor het avondmaal en hij wordt onze vaste gast aan tafel van ontbijt tot toetje. Nadat Bart is gearriveerd vult hij de nog lege stoel aan onze tafel op. Vandaag de fiets alleen aangeraakt om op te poetsen.

 

16 juli Les Pradines. In een klein verstandig gezelschap met Mart, Jan Maarten, Peter doen we een kalme verkenning van de eerste etappe. We hebben alle tijd om foto’s te maken. Op de terugweg een koffiestop in Meyrueis. In mijn eentje neem in de laatste beklimming terug naar de camping in het lichtste verzetje dat ik in zo hoog mogelijk tempo kan draaien.

 

17 juli Les Pradines 3CV 1e etappe. Meteen na de start loopt er ergens een steentje aan dat niet wil loslaten. Omdat ik vrees dat ik mijn buitenband aan het afslijten ben stap ik van de fiets en moet de kopgroep laten lopen. Eenmaal terug op de fiets probeer ik weer aan te sluiten maar bevind me op de top van de beklimming op kop van de tweede groep, nog onwetend dat dat mijn thema voor de 3CV gaat worden. De kopgroep gaan we niet meer bijhalen. Ik voel me prima maar heb weinig zin om met een hele groep aan m'n staart rond te rijden, vooral omdat er niet echt wordt overgenomen. Dus schud ik een paar keer flink aan de boom. Ter hoogte van het vliegveld lukt het om samen met Rieks weg te komen, we werken goed samen en het gaatje groeit gestaag. Helaas moet Rieks in de grindafdaling laten lopen. Bart is de enige van de kopgroep die ik bijhaal, hij heeft technische problemen en moet na Meyruies laten lopen. Mart rijdt vlak voor me maar omdat we geneutraliseerd door de bebouwde kom rijden haal ik hem niet in. De laatste beklimming zit Mart dus vlak voor me, Theo haalt me even later in en hij sluit aan bij Mart. Ik hou me aan mijn plan om niets te forceren blijf in m'n granny gear mijn eigen tempo rijden en zie Mart en Theo langzaam wat afstand van me nemen, langs de kant staat Peter met pech. Ik hou M&T in beeld en uiteindelijk finish ik vlak achter hun als 9e. Zonder steentje was ik misschien nog voor hun gefinished.

 

18 juli Les Pradines 3CV 2e etappe. Ik moet helaas lossen voor de top van de eerste klim. Kom samen met Mart bij de tweede beklimming. Iets verder zien we nog meer wrakhout van de kopgroep Joost, Marlin en Theo. Ik stel voor op vaste afstand te volgen maar Mart wil per sé aanhaken, ik volg in zijn wiel. Nadeel is dat we nu in dit clubje mee gaan werken. Marlin gaat er in de afdaling als een razende vandoor en verderop zien wij hem met Martijn en Hans rijden. In de laatste afdaling los ik Joost, Mart en Theo. Marlin staat in de laatste beklimming langs de kant met een lekke band, helaas voor hem zijn we nu even geen vrienden. Theo en Mart komen er weer bij en ik moet ze vlak onder de top laten lopen, gebrek aan wedstrijdhardheid wreekt zich nu. Eenmaal boven zie ik ze met Hans en Martijn samenkomen. Ik kan het gat natuurlijk niet meer dichten maar uitlopen doen ze niet. Finish als 8e.

 

19 juli Les Pradines. 3CV 3e etappe Koninginnerit. Om mij een plezier te doen wordt de etappe aan de voet van een redelijk steile klim gestart. Ik voel meteen dat ik met met koude, wat oudere, spieren het tempo vooraan niet kan volgen en laat me naar achteren zakken totdat ik zo'n beetje tussen de toerders rij. Op eigen tempo kom ik langzaam weer bij en rij aan het eind van de beklimming aan de kop van de tweede groep. De kopgroep is al buiten bereik. Ik denk dat ik voor de lieden die willen volgen misschien niet heel prettig rij maar dalen is mijn feestje en dit is niet het moment om vrienden te maken. De korte afdalingen en de bochtjes zijn zo dat weinigen kunnen volgen. Jan Maarten, Joost, Evert, en ik zijn even later het tweede groepje en Peter en Bart (beide buiten mededinging sluiten aan). Eenmaal op het vlakkere stuk zien we de kopgroep rijden, ze gaan zo rustig dat we met niet veel moeite kunnen aansluiten. Mart blijkt uit deze groep ontsnapt te zijn. Voor mij een gunstige situatie. In een afdaling rijdt niemand mij los en met de kopgroep rij ik na de afdaling geneutraliseerd Meyrueis binnen en begin aan de klim naar Lanuejols. Doordat de koplopers nog even de afslag naar de camping nemen kom ik samen met hun bij de bevoorrading, Mart wordt hier ook bijgehaald. De kopgroep Djoen, Jan en Huub aangevuld met Hans gaat de afdaling in en ik volg op korte afstand. Ik heb weinig te winnen om me hier in te mengen en volg liever mijn eigen spoor. Bij het begin van de laatste beklimming kan ik m'n karretje bij de top 3 aanhaken. Ik weet dat ik hun tempo niet tot de top ga volgen maar zolang het niet te veel moeite kost voelt het goed om de concurrenten nog even voor te blijven. Om mijn reserves niet te veel aan te tasten laat ik na de eerste km's lopen. Theo, Marlin, Martijn en Hans komen van achter weer opzetten en Theo neemt als vanouds vrolijk babbelend de kop over. Hans krijgt last van hittestress en moet lossen en Theo en Martijn lopen langzaam uit. Marlin rijdt voortdurend kort voor mij. Ik heb genoeg gegeten en nog voldoende voorraad en water en moet alleen zorgen dat ik tempo houd. Op deze lange klim is dat al lastig genoeg. Voor mij is deze klim volkomen nieuw en je hebt onderweg niet veel houvast over waar je precies bent. Voor de top krijg je een paar keer het idee dat je er al bent, maar na de volgende bocht blijkt dat dan weer niet het geval, ik voel nu hoe verstandig het was om reserve te houden, ik moet redelijk diep putten om niet in te zakken. Op het einde wordt het kaal en komt de werkelijke pas echt in zicht. Marlin is voor het eerst uit beeld maar hij moet ergens vlak voor me zijn. Ik neem op de pas even drie seconden om van het uitzicht te genieten en duik dan naar beneden op jacht naar Marlin en misschien naar Theo die niet zo van harte daalt. Maar de afdaling is zo regelmatig en mooi geasfalteerd dat niemand hier tijd gaat verliezen. Ik geniet daarom maar zoveel mogelijk en probeer op de paar stukjes omhoog zo weinig mogelijk tempo te verliezen. Tot mijn verbazing finish ik als 6e. Marlin is nog niet gefinisht, ik hou mijn mond maar even om geen onrust te zaaien. De koersbouwer blijkt tot zijn eigen verbazing bij de pas doorgereden naar de top van Mt Aigoual en is daardoor achter mij gekomen om iets na mij als 7e te finishen. Zo zoetjes aan komt iedereen over de streep en is het tijd voor sterke verhalen. Ik vind dat ik door zuinig rijden en degelijk fietsonderhoud door Ger toch nog redelijk vooraan ben gefinisht. Op het terras in Meyruies laat ik de hartige pannekoeken aan mij voorbijgaan en haal 2 quiches bij de bakker. Als enige ga ik op de fiets kalmpjes terug naar de camping. Lekker om nu met de spanning er af omhoog te rijden. Ik stap even af om de aardbeitjes te plukken die mij bij iedere beklimming al toelachten.