Klimmen verleer je nooit

door: Marja de Ridder

 

    

Problemen met opslaan en versturen van bestanden hadden bijna heel nummer twee (het eerste door mij geredigeerde clubblad) weggevaagd. Uiteraard op het moment dat ik alles af had en het naar de opmaker stuurde. Wat raakte ik toen in paniek!

Perry heeft wonderbaarlijk op afstand alles weer kunnen herstellen. Maar met mijn nieuwe iPad heb ik nog wel problemen. De aanschaf van een laptop zit er dus aan te komen, maar zover is het nog niet.

Nummer vier kon ik niet redigeren omdat ik zonder internet door de bergen wandelde. En nu lukt nummer vijf ook al niet vanwege tijdgebrek (3CV) gecombineerd met mijn angst dat er weer iets onbegrijpelijks mis zal gaan. Perry is dus zo goed om ook dit nummer voor zijn rekening te nemen! En in ruil daarvoor schrijf ik een verslag(je?) over de 3CV.

 

Tien jaar geleden deed ik ook mee met de 3CV. Ik vond het een geweldig evenement in een prachtig gebied op een ongelooflijke camping. Vorige zomer waren Aad en ik voor het eerst sinds 9 jaar weer eens op een kampeervakantie en natuurlijk gingen we ook naar Domaine de Pradines. Nog steeds even mooi! En groot, en stil. En een fietsparadijs.

Dus toen voor deze zomer de 3CV ‘reprise’ gepland bleek moest ik er naar toe. Dit keer helaas zonder Aad, want vanwege onze hond zag hij er tegen op.

 

Gelukkig kon ik met Frank (Wesseling) mee rijden in het gehuurde busje. Heel fijn, zoveel ruimte voor mijn kampeerspullen die steeds meer lijken uit te dijen. Op ons gemak twee dagen onderweg met een prima overnachting in een Ibis-hotel, gezellig in het centrum van een kleine stad, Bourges. Het vuurwerk voor de quatorze juillet hebben we maar overgeslagen.

 

Op de dag van aankomst ben ik tegen vijf uur een stukje gaan fietsen met Renée (Kuit). Een leuk rondje, naar Meyrueis en via een klein stil weggetje weer omhoog. Slechts 30 km, maar toch wel nuttig inrijden. En mooi, zo in het namiddaglicht over de verlaten hoogvlakte. De weg naar Meyrueis zouden we de komende dagen nog vaker afdalen én klimmen. ’s Avonds bij mijn tentje gekookt, voor mij een groot deel van de lol, en mijn eten genuttigd bij het tentenkampje van Renee, wel zo gezellig (al waren zij natuurlijk al lang klaar met eten). Daar stond ook een deel van de Lachau groep en het is fijn om weer met elkaar te zijn. Beetje bijkletsen (ja Ries, ik zie je blik). Later over het door de bijna volle maan verlichte veld weer terug, ik denk wel 800 meter lopen. We zagen Jupiter én Saturnus. Kadootje.

 

Dinsdag een lekkere ontspannen dag. Niets hoeft, behalve ’s avonds de briefing. Dat werd iedere avond een feestje. Boodschappen kan met mijn bescheiden wensen makkelijk in de campingwinkel. En daar, bij de receptie, staat buiten ook het zg. internetbankje. Heel prettig als je geen mobiele data hebt. En een grappig ontmoetingspunt waar voornamelijk gezwegen wordt!

Ik wist Renee over te halen om een rondje Mt. Aigoual (betekent misschien: waterige berg, niets van gemerkt) te rijden. Niet te zwaar?, welnee, het is een makkelijke klim en op de weg terug hoeven we alleen te dalen. En dan kunnen we ook naar de echte top, dat gaan we in de wedstrijd namelijk niet doen. Bovendien rijden we hem andersom, is weer heel anders.

Makkelijk of niet, ik kwam helaas niet vooruit. Toch onvoldoende getraind, dat wist ik eigenlijk wel. Renee vooruit, ik nog een extra keertje gestopt, maar uiteindelijk zitten we toch heerlijk op het terras boven, met het machtige uitzicht naar alle kanten. De terugweg is inderdaad vrijwel alleen dalen, en met meer schaduw. Hoewel de warmte wel meevalt. Op tijd terug voor nog wat lanterfanten op de camping. Tegen etenstijd vis ik een hoop piepkleine miertjes uit mijn pannetje eten van gister (geen idee hoe ze erin kunnen, deksel lijkt hermetisch gesloten) en eet dit keer samen met Liduine en Evert. Nou ja samen, alweer te laat. Maar minder ver lopen, dat wel.

’s Avonds de eerste briefing. De spelregels worden uitgelegd. Belangrijk is dat een groepje renners bij elkaar blijft tijdens het doorkruisen van met name Meyrueis. En, op dag 2 en 3, ook samen vertrekken ná de bevoorrading als je in een groepje zit. En zélf je tasje pakken. Grappig, later realiseren we ons dat de twee dames van de bevoorrading, heel gezellig samen, zo te zien, de partners van twee koplopers zijn! Dat zit wel goed qua al dan niet voortrekken.

De route van de eerste etappe wordt uitgebreid besproken. En ik heb de gps tracks op mijn telefoon. In een appje, wat tijdens wandelen in de bergen heel goed werkte. Je wordt zelfs gewaarschuwd als je fout loopt/rijdt! En ik heb voor het eerst een telefoonhouder op mijn stuur. Iets met lijm! en een draai-kliksysteem, maar tijdens het testen op de hobbelige paadjes van de camping blijft alles keurig zitten. Evengoed blijk je met zonlicht en opgedroogd snot op het schermpje toch vrij weinig te zien. Maar ik ga niet verdwalen!

Alle klassementen passeren de revue. Voor iedereen prijs zou je haast denken, en voor mij klopte dat uiteindelijk ook. Wat hebben de jongens alles goed voorbereid! Die prachtige fouragerings tassen, die fantastische pijltjes, 300 (haha) echte Trappisten/‘De Renner’ bidons. Het kan niet op.

Iedere briefing eindigt met het spel ‘Petje op, petje af’, met vragen over ‘De Renner’. Had ik dus toch wat nauwkeuriger moeten herlezen. Onverwachte winnaars, elke avond. Voordat we één etappe gereden hebben zit de sfeer er al helemaal in. Zelfs over het vroege starten, 9 uur en de laatste dag zelfs 8 uur, wordt niet meer gemopperd. Dan maar geen verse croissantjes bij het ontbijt.

 

En dan het fietsen. Hoe vroeg ik ook opsta, altijd weer in de zenuwen en haasten op het laatste moment. Er wordt namelijk op niemand gewacht. En je moet aan zoveel denken!

Met zijn allen afdalen naar Meyrueis, en daar verzamelen voorbij de rotonde. Ha, daar zit de tweeling van Martijn om ons aan te moedigen. Met mooie tekeningen! Tijdens de eerste rustige klim kunnen we het grind even aanvoelen voor de afdaling later. En zodra het spel begint ligt de groep van 34 Trappisten meteen geheel uit elkaar. Ik zit uiteraard behoorlijk achterin, maar ben allang blij dat ik me een stuk beter voel dan de dag ervoor.

 

Aangezien de deadline ondertussen lang en breed verstreken is nu de zeer verkorte versie van die drie dagen koersen. (Want dat was het toch)

Iedere dag voelde ik me gelukkig beter, maar de rest kennelijk ook. Had ik op dag 1 nog 6 deelnemers achter me gelaten, op dag 3 was dat geslonken tot 1. Maar dat was dan ook de bikkel in volhouden Frank!

Liduine schoof van achter mij, via gezellig naast mij, tot uiteindelijk vóór mij. In het eindklassement dan net weer niet. Twee derde prijzen mocht ik ontvangen, als C-renner, en als dame. Ben ik helemaal tevreden mee.

Ook Jan (van Esch) met wie ik de tweede dag gezamenlijk over de finish spurtte (om toch even die fietstoerist in te halen), reed op dag 3 steeds verder van mij vandaan. Maar ja, hij had beter naast me kunnen blijven, dan was hij niet zo’n 20 km fout gereden. Wel een verrassing voor de dames van de finish, Jan kwam doodleuk van de andere kant aan rijden. Klaas (Fopma) had ik nog samen met Guus (Bomhof) in mijn wiel. En eerder had ik Klaas en Jan in mijn wiel. Daar ga ik altijd heel lekker van rijden, maar misschien wel té. In de afdaling raakte ik Klaas en Guus voorgoed kwijt.

Op de grote dag, die van de ronde van de Mont Aigoual, had ik het heel moeilijk in de klim van Trèves naar Camprieu. Beetje misselijk van de hitte of zoiets. Liduine belde nog heel attent of alles in orde was. Omdat ze me niet meer zag komen toen ook zij nog een keertje stopte. Nee hoor, t gaat lukken, rijd vooral door. En omdat ik in die mooie lange afdaling naar Meyrueis een camper vóór wilde blijven ben ik nog heel hard gaan dalen en kwam slechts enkele minuten na Liduine over de streep. Klein beetje misselijk en bijzonder voldaan.

 

Afrondend: Frankrijk is prachtig, kamperen is heerlijk, klimmen verleer je nooit, ik zou voor zo’n evenement meer moeten trainen (maar tja….), competitief fietsen is toch weer erg leuk, en wat hebben wij een geweldige club!