Alsof de koeien in het voorjaar voor het eerst de wei in mogen

door: Bernard Schaap

(verslag 1e zomerwedstrijd, zondag 1 juli 2020, mylaps

De eerste koers van het jaar. Uitgelaten mannen, het is net alsof de koeien in het voorjaar voor het eerst de wei in mogen. De tijdritten waren natuurlijk een leuk alternatief, de wedstrijdorganisatie probeert er veel van te maken. Maar dan nu het serieuze werk. Waar staan we, hoe was de voorbereiding, zijn de tijdritten maatgevend voor de koersuitslag? En belangrijke vraag voor mijzelf, gaat mijn nieuwe aero fiets van meer dan een maandsalaris mijn leeftijd compenseren?

Ik zie de broertjes van Straten op stalen fietsen fietsen, niks aero, niks weggewerkte kabels, niks windtunnel testen, niks dikke carbon buizen, niks druppelvormige zadelpennen, niks laterale superframestijfheid! Ik moet het ze niet gaan vertellen, stel dat ze beiden ook een aerofiets gaan kopen? Met een gedeeltelijk nieuwe wedstrijdorganisatie loopt alles meteen als vanouds op rolletjes. Toch altijd weer die nervositeit bij een koers, het gaat tenslotte natuurlijk ook wel om een goede klassering bij de B's van de FC Trappist, dat belang kan niet onderschat worden. Ik vind mijn nervositeit gerechtvaardigd. Als ik de naam noem van mijn wielervereniging aan bekenden of fietstourders word ik meestal meewarig aangekeken, alsof het een bierdrinkende duivenvereniging is. "Het niveau is best heel redelijk" probeer ik dan nog maar de wedstrijd is eigenlijk al verloren, ik word niet meer serieus genomen. "Maar ze hebben een mooie website en clubblad in kleur", het mag niet baten. Dan klinkt ASC Olympia of WielerVereniging Amsterdam toch beter.

Maar ik heb me hier inmiddels overheen gezet en spreek de naam van de vereniging niet meer zachtjes uit maar zelfs luid en duidelijk met enige trots. We zijn weg! Meteen al wat speldeprikjes en even later warempel een paar mensen weg. Veel te vroeg natuurlijk, ik blijf nog even lekker zitten. Zouden ze het zijn verleerd? Het voelt meteen weer als vanouds, lekker klein groepje en het lijkt erop dat de conditie in orde is. Na wat halfslachtige pogingen ontstaat er na meer dan een half uur koers een groepje van een man of vijf. Ze blijven binnen gepaste afstand van het peloton maar toch. Het is kijken en rekenen de laatste paar ronden. Gaat het groepje vluchters er vol voor of zitten er sprinters bij die halve laffe overnamebeurtjes doen (of niet sprinters die halve laffe overnamebeurtjes doen, dat kan natuurlijk ook)?

Ik hoop het laatste dan heeft het peloton een goede kans. De laatste ronde wordt duidelijk dat het peloton gaat aansluiten. Een introducee rijdt de laatste halve ronde vol op kop het gat helemaal dicht. Introducees zijn over het algemeen erg prettig! In de bocht voor het lange rechte stuk is er aansluiting. Ik zit goed vooraan, het peloton is langgerekt, dat biedt kansen. Als ik nu alles eruit gooi dan moet het kansrijk zijn. Het groepje gevluchte renners is moe en niet meer gemotiveerd. Alles op alles, niet omkijken, 50 op de teller, doortrappen, doortrappen. Na 20 seconden kijk ik voorzichtig achterom om de schade op te nemen. Shit, één van de broertjes van Straten in het wiel. Slecht nieuws, toch niet hard genoeg gedemarreerd! Hij neemt hard over, dat is maar goed ook anders waren we niet 1 en 2 geworden maar 11 en 12!. Nu bijten bijten om zijn wiel te houden. Voor de laatste bocht zit ik al mooi in zijn wiel en kan zelfs wat ontspannen en warempel om me heen kijken. Dit moet gaan lukken of Ruud moet nog ergens een geheime turbo hebben, je weet maar nooit. Gelukkig heeft hij die niet of te goed verstopt. De handen kunnen in de lucht, de eerste koers is binnen.