Tweede wedstrijd najaarsblok bij de B

door: Bernard Schaap


Misschien te warm voor een grote opkomst, of zou het wekelijkse ritme de Trappisten wat veel worden? Gelukkig hoefden we met maar 11 of 12 B-renners niet mee met de A-renners, de hartkleppen hoefden geen overuur te gaan draaien. Klein groepje B-renners, het zou wel snel uit elkaar vallen dacht ik bij de start. Ik keek om me heen, geen Ard, gelukkig en ook weer jammer! Drie goede renners weg vanaf de start en het kon bekeken zijn, attent zijn dus. Een rustige inrij ronde zou wel op zijn plaats zijn met dit warme weer maar daar dacht Jan Maarten anders over. Bij de eerste bocht was hij ervandoor, hij ging er duidelijk een tijdrittraining van maken. En dat deed hij niet onverdienstelijk.

Binnen een ronde had hij een mooi gaatje. Wat zou hij denken? Zou hij serieus aan een overwinning denken, zou hij hopen op twee of drie medeontsnappers? Ik zou alleen maar heel veel spijt hebben van de situatie waar je opeens in terecht bent gekomen en heel lastig meer uit kan komen (terug laten zakken is natuurlijk een zwaktebod, pech ligt ook niet voor de hand, pech faken in zo'n situatie zou nog een optie kunnen zijn). Des te meer ontzag voor de welhaast onmogelijke poging. Ik heb, hoewel ik me naa de 50 jaar gepasseerd te zijn veel rustiger houd, dit soort acties ook weleens gedaan. Het is vaak onduidelijk voor de renner zelf en de anderen waarom je het doet, wanneer je het doet en waar je het doet. En als je dat allemaal goed doet heb je koersinzicht. Soms heb ik bij toeval koersinzicht maar vaak niet. Onderhand was Jan Maarten al een paar ronden weg. Het zou toch niet gebeuren dat hij solo gaat winnen, dat zou de boeken ingaan? Zou het weleens gebeurd zijn in de FC Trappist historie? In de Tour de France dacht ik wel. Het peloton neemt het er dan van en gunt de solorenner de overwinning, de exposure en de eeuwige roem. Maar het peloton B-renners nam het er niet van en begon meer op stoom te komen.

Hoe dapper de poging ook was van JM, daar was geen kruid tegen gewassen. Langzaam werd het gaatje kleiner en uiteindelijk werd hij bijgehaald. Maar de pijp was nog leeg bij Jan Maarten (wat zat er vandaag in zijn bidon), want er volgden nog meer uitvallen van zijn kant. De fles wijn was sowieso al binnen voor hem. Uiteindelijk dan toch een combinatie die wegspringt om niet te negeren: Jan Maarten met Olav. Niet heel veel ronden meer te gaan en ze liepen gestaag uit. De alarmbellen gingen luid af! Olav had mij de week daarvoor in de sprint verslagen. Om meerdere redenen zaak om ze terug te halen: klassementspunten, sportieve wraak, gewoon wraak, ambitie in het klein, de seizoensklassementskruidkoek en nog veel meer. Ruud heeft dezelfde plannen, wellicht dezelfde beweegredenen als ik heb?

We springen weg en draaien lekker door. Langzaam komen Olav en Jan Maarten in zicht. Met nog 1 ronde te gaan geven ze op en we gaan met z'n vieren naar de finish. Alle 4 een stevige inspanning geleverd, Jan Maarten nog wat extra. Het peloton was ver genoeg weg om met z'n vieren redelijk rustig door te fietsen. Ik was mijn kansen aan het inschatten: Jan Maarten had veruit het meeste gedaan en is sowieso meer de diesel dan de sprinter, Olav had ik van verloren in de vorige sprint dus oppassen, Ruud zegt altijd dat hij niet kan sprinten maar dat soort teksten moet je heel heel erg wantrouwen. Iedereen zat er wel doorheen, als ik nu de sprint al een kilometer voor de streep zou inzetten? Als ze zich met z'n drieën zouden kunnen herformeren, dan was ik gezien? Nadenken, wikken en wegen en wetenschap loslaten op een finale werkt niet. Voordat ik het wist had ik hard aangezet en een gat geslagen (een soort JM momentje met iets betere timing). Ik voelde de benen verzuren. Ik moest voor het punt van kramp blijven, dat lag zeker deze koers op de loer. Doorfietsen, doorfietsen, en natuurlijk tegelijkertijd willen kijken hoe groot de schade is die je hebt aangericht. Achter me zag ik Olav en verder achter, op inmiddels veilige afstand, Ruud en Jan Maarten. Het zou toch niet weer een fotofinish worden met Olav die in mijn nadeel gaat uitpakken? De wet van de "afnemende snelheid na harde demarrages"  trad in werking. Van 50 naar 48 naar 45 naar 42 naar 40 naar zelfs daaronder. Gelukkig had Olav last van dezelfde wet waardoor ons verschil gelijk bleef. Na het uitkomen van de laatste bocht was de, dit keer, zwaarbevochten buit binnen. Olav op twee, Ruud op drie en de eigenlijke winnaar op vier! Een leuke koers met veel strijd!