Laatste ronde

 

door:  Bas Klein 
(verslag Nedereindse Berg A, 5 juni 2021) 

 

De bel. Nog één ronde. Na een gesloten wedstrijd waarin niemand meer dan 100 meter voorsprong kreeg, zal de beslissing vallen in de slotronde. Rijden we met z’n allen naar de streep voor een sprint of zijn er nog renners met plannen voor een aanval? Beetje domme vraag, want Mart rijdt mee.

Dus Mart demarreert aan de achterzijde van het parcours. Niemand springt op zijn wiel. Het is dan ook een verschroeiende demarrage en Mart is natuurlijk onze voorzitter. Mart loopt uit op het stuk naar het viaduct toe. Ik zet aan om naar Mart toe te springen. Helaas krijg ik geen ruimte; Huub zit in mijn wiel. Ik houd de benen weer stil. Huub neemt over en zet nog even door op het eerste stuk van het klimmetje.

Gerard gaat vervolgens all-in op de klim. Volle pijp blaast hij naar boven met Rinus op een paar meter. Ik versnel ook en passeer Huub. Ik moet wel een gaatje laten op Rinus. Bovenop zet Gerard zijn aanval door en haalt hij Mart bij. Rinus sluit ook aan. Ik zet op het achterste winderig deel van de baan alles op alles om bij de koplopers aan te sluiten. Ik heb een gaatje geslagen op Huub. Waar de rest zit kan ik zo snel niet zien.

Gerard houdt het tempo hoog en wil dat er wordt overgenomen, maar het tactisch steekspel is begonnen en niemand heeft daar nu zin in. De weg begint af te lopen naar het viaduct toe, als Rinus, op z’n Rinus’ aanzet. Daar moet je snel op reageren, anders is hij weg. Ik reageer ook snel en zit op het wiel. Rinus gaat uiterst links rijden op de kant om de anderen zo min mogelijk van zijn zog te laten profiteren. Doet ie goed en hij trekt hard door naar de laatste bocht toe. Die laatste bocht kun je heerlijk hard inknallen en breed uitwaaieren als de snelheid hoog ligt.

Rinus zet na de bocht nog eens aan voor de sprint en ik kan goed volgen. Ik schakel nog eens bij en versnel. Ik ga aan de rechterkant langs Rinus. Ik kom langszij en de streep komt dichterbij. Ik ga ém pakken! Ik kijk opzij en zie niemand meer. Ik houd kort voor de streep m’n benen stil en steek één arm in de lucht. In een flits denk ik aan Alaphilippe in Luik en realiseer mij dat ik rechts niet gekeken heb. Het zal toch niet?! Maar het is niet, ik bol als eerste over de streep. Gelukkig. De Nedereindse berg is voor mij :-) .

Na flink wat podiumplaatsen zonder overwinning in het vorige seizoen, had ik mezelf als doel gesteld om dit jaar toch echt weer eens een koersje te winnen. En dat is gelukt! Mijn seizoen is alvast geslaagd. Ook dit keer blijkt dat wedstrijden op de klimparcoursen mij wel liggen. Als we nu eens allemaal ons afval meenemen naar Spaarnwoude? Kunnen we daar ook een klimmetje neerleggen :-).