Ovinophobia*

door: Ard van Straten 
(verslag 1e zomerwedstrijd B, 9 juni 2021) 

 

Spaarnwoude Wielerplanet, 9 juni, 20:05. In mijn blikveld niets anders dan een gele waas. De teller staat op 51 km/u. Voor de gele waas zie ik mijn broer fietsen, hij komt snel dichterbij. Er flitst van alles door mijn hoofd. Knoflooksaus, pitabroodjes,, schapen, schildpad, de tactische zetten van Ruud en de druk daardoor op mijn schoudertjes. Nu moet het gebeuren. De gele waas bereikt het achterwiel van Ruud. Eerder dan ik verwacht. Wat ga ik doen? Lange sprint, wachten. Voor ik rationeel kan besluiten demarreer ik vol uit het wiel. Wat is het nog lang naar de bocht, terugschakelen. Net voor de bocht kijk ik nog eenmaal om. Geen gele vlek in mijn wiel, ik maak kans. Na de bocht kijk ik nog eens. Hij lijkt het op te geven en daarmee is de ban gebroken. Na meer dan twee jaar weer een koers gewonnen waar Bernard aan meedeed. Juichend ga ik over de finish en hoor Peter langs de kant “Shoarma” roepen!

 

Na een veel te lange winter door Corona mochten wij Trappisten afgelopen woensdag de wei in voor de eerste rit in lijn. We konden zondag al in Nedereindse berg, maar helaas had ik die moeten missen door een culinair trainingskamp met broer Ruud en Peter Turk in de Ardennen. Dit trainingskamp was niet voor niets belegd. Het was nodig. Het afgelopen seizoen hebben wij een sterke vorm van Ovinophobia opgelopen [Ovinophobia: Angst voor Schapen].

 

De resultaten van 2020 spreken voor zich. Afgelopen seizoen heerste een man op een gele fiets en veelal getooid in een gele outfit als een Superman avant la lettre, luisterend naar de naam Bernard Schaap, maar voor ons stervelingen SuperSchaap. De koude cijfers, hij won 40% van de wedstrijden in lijn en meer dan de helft van de wedstrijden waaraan hij deelnam. Wat stelde ik daar tegenover? Twee keer gewonnen, op een moment dat hij er niet was. De enige die hem twee keer kon weerstaan was Olav, eerst in een prachtige sprint waar hij met enkele millimeters won, en daarna bij de GP. Ik vind Olav een held. Verder heerste SuperSchaap over zijn B peloton met volgzame lammetjes. Wij, de broers van Straten werden vooraf altijd als favoriet bestempeld, zelfs door de SuperSchaap . Maar ook kijkend naar de koude feiten, de laatste wedstrijd met SuperSchaap die één van ons kon winnen is al meer dan twee jaar geleden toen Ruud de openingswedstrijd won. Kortom, met Bernard aan de start begonnen onze benen al te trillen en de moed in de schoenen te zakken. We kenden het scenario, we zouden aanvallen en aanvallen en aanvallen, maar de laatste kilometer kwam SuperSchaap ons voorbij als reed hij in het luchtledige terwijl wij stoempend door dikke stroop amechtig achterbleven.

 

Om ons dit jaar beter te wapenen tegen deze bewuste en onbewuste angsten hebben we besloten in therapie te gaan. De reguliere zorg bleek ongeschikt toen het advies bij slapeloze nachten “schaapjes tellen” bleek te zijn. Uiteindelijk hebben we een geheime praat groep opgericht in WhatsApp om onze gevoelens te kunnen delen en een geheime performance coach aangesteld (schuilnaam “Schildpad”). Daarmee gewapend zouden we in 2021 Shoarma gaan maken van SuperSchaap! De hele winter circuleerde de plannen, tactieken en trainingsmethoden hoe we dit schaapje moesten slachten! En nu moest het gebeuren. De seizoenstart had ons geholpen, er waren koppeltijdritten gepland. Ruud en mijn specialiteit, hierin konden we Bernard verslaan en dat deed het zelfvertrouwen groeien. Zelfs in één van de de individuele tijdrit wisten we hem beide te kloppen. De tips en trics van de performance coach wierpen hun vruchten af. En toen, 9 juni mochten we los.

 

Het was een goed bezette koers, veel deelnemers, veel nieuwe namen. Ruud zette vroeg de aanval in al vroeg reed een groepje van 4 op kop. SuperSchaap er niet bij, dus kansloos. Toen Bernard wel aanstalten maakte besloot ik mee te gaan. Samen reden we naar het groepje en met ons sloten er nog een aantal man aan. Ik zag daarachter een gat dus ben meteen doorgereden naar de kop om het tempo hoog te houden. De samenwerking was direct goed, en we reden met vele bekende gezichten die graag wilden. Eén nieuw gezicht, de eerste koers, Maarten Koolstra. Mooi dat hij meteen mee zat, hij reed sterk. Langzaam groeide onze voorsprong en na 40 minuten koers hadden we allemaal wel door dat we weg gingen blijven. Op dat moment begonnen de ongeregeldheden, meestal onder aanvoering van broer Ruud. Hij viel steeds aan, waarmee hij mij meer en meer in een positie manoeuvreerde dat ik wat kon herstellen, ik rijd het gat achter mijn broer niet dicht. Bernard nam daarentegen richting het eind steeds meer het gewicht van de koers op zijn schouder. Toen in de laatste drie ronden Ruud voor de derde maal wegreed leek de samenwerking in de groep echt weg en kwam Ruud in een kansrijke positie. Maar tot drie of vier keer toe versnelde Bernard en reed het gaat dan bijna dicht (waarom niet helemaal?). Toen we de bocht om draaide naar het laatste lange rechte eind was mijn hoop dat de 7 overgebleven koplopers naar elkaar zouden kijken. Als het nog even niet in gang zou schieten was de voorsprong van Ruud voldoende en zou hij ons bevrijden van onze Ovinophobia*. Maar dat was buiten SuperSchaap gerekend. Bernard zette nog een keer vol de aanval in, duidelijk met de hoop de rest uit het wiel te rijden. Ik zette me ook in gang en vond met moeite zijn wiel. De rest van de groep had wel een gaatje. Bernard keek om en keek in mijn gezicht. Ik deed er alles aan zo ontspannen mogelijk te kijken, hopend dat hij zou stoppen bij dat aangezicht. Maar Bernard zette door en reed echt hard, Ruud was daarmee geklopt. Maar al dit werk had zelfs bij SuperSchaap de krachten doen wegvloeien en zo kon ik toch de koers afmaken. Verlost van een trauma!

 

Uiteindelijk werd Bernard tweede en Ruud won de Strijdlustprijs, een mooi pakket trappistbier! En Maarten Koolstra reed in zijn eerste wedstrijd naar de derde plaats. Een mooie aanwinst voor ons peloton!

 

 


* = irrationale angst voor schapen