Van verliezen word je sterk…en…

door: Johan van Marle 

Eindelijk weer een koers op een ‘ander plekkie’. Beverwijk, waar ik mijn enige wieler overwinning ooit heb behaald in 2018 door Ruud van Straten voor te blijven. Dat betekent dat ik alle andere keren verloren heb, dat is inmiddels in m’n 5e seizoen fc-Trappist best veel… :-)

 

Dus voor de 2e keer naar deze vuilnisbelt, eerst even Fred Molenaar opgehaald, en veel te lang moeten wachten bij de veerpont, dus nog stress om op tijd te komen ook… Fred had een voetbalwedstrijdje gekeept en z’n ribben gekneusd, dus die ging mee, maar niet van harte… “joh, dan pak je toch de bergprijs, een paar keer sprinten en klaar, aldus geschiedde…”. Fred is meer van het klagen en dragen. Na een rondje inrijden ging het wel met die ribbetjes. ‘Niet klagen maar dragen’ Fred… en nu noooooit meer, na het winnen van de ‘Bergprijs’.

 

Ach ja, als de Olympische spelen keek, met al die winnaars-tranen lijkt het of je alleen kan winnen met hartverscheurende motivaties, van overlijdens, ongeneselijke ziektes of nog erger leed…. Hoe kan je dan ooit winnen als je, niks mankeert en gelukkig bent? Die mentaliteit van ‘hard werken, dan verdien je het wel een keer’, zie je bij velen terug bij de Trappist, misschien voel ik daarom wel erg thuis daar.

 

20 zielsverwanten, clubgenoten aan de start, inclusief Ruben (klasse!), een snelle uitvaller Jan Maarten z’n schakel-batterij was leeg….suffe pech… Klimmen en op de streep een punt, elke ronde… Evert in paniek, hij had het nog zo goed uitgelegd, maar de VAR liep plots naar de verkeerde streep. Het eerste puntje lag voor ’t oprapen en ja, ik kom tenminste in de uitslag voor, dacht ik nog….. De klim tot de bocht was pittig, de klinkertjes en vooral de fikse noordenwind maakte het lastig. Fred smokkelde de puntjes bij elkaar en Hanne van de Hoek probeerde maar steeds weg te komen.

 

Eindelijk een kopgroep, Hanne, de sterke Jack Zwartveld, de vrolijke koster Peter Turk en de benjamin Tim Forrer leek kansrijk. Ook Erik van der Heuvel reed naar de kopgroep en ik besloot ook ernaartoe te knallen (man man, wat kost dat een energie). Met 6 leek me dat wel kansrijk… Erik bleef echter in de ‘Patate’ en Peter Turk is meer een gezelligheidsmens voor het peloton. Dus met 4 man voor zien te blijven, maar het werd ons te zwaar. We kwamen niet ver genoeg weg en de krachten vloeiden weg…dus pakweg 6 -7 rondjes energie verspild.

 

Daarna was het weer bergpuntjes pakken en zuinig rijden naar de finale. Het viel zelfs ff stil… en een alles of niets poging van mij, met nog 5/6 ronden te gaan. Gelukkig kwam Peter van Steijn mee. Peter de bergpunten en rijden. “We hebben best een gaatje”, zei Peter, en ik maar rijden, liever tweede dan roemloos in het peloton. Het gaatje is groot genoeg zei Peter, je moet wat zachter, anders houd ik je wiel niet…. Ik dacht, zou die nou een spelletje met mee spelen, ik ben natuurlijk weer zo’n sukkel, maar nee. Peter had ook alles gegeven, en ik ook. Heerlijk juichend over de streep…

 

En dan die foto. Alleen juichend, handen los, winnend in je clubshirt…. Dat is de droomfoto die wil je hebben, ik koester ‘m, zet ‘m op sociale media, ik print ‘m en bewaar ‘m. Dank fotograaf!

 

Van winnen word je blij….